Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Racismo-Racism


When I was born, I was black.
When I grew up, I was black.
When I get hot, I am black.
When I get cold, I am black.
When I am sick, I am black.
When I die, I am black.

When you were born, You were pink.
When you grew up, You were white.
When you get hot, You go red.
When you get cold, You go blue.
When you are sick, You go purple.
When you die, You go green.


and yet you have the cheek to call me coloured?

by an Anonymous pupil of King Edward VI School, Birmingham, UK.

Found in The children's book of poems, prayers and meditations ed. Liz Attenborough (Element Books, 1989)

[Πηγή:] poetrylibrary.org.uk

-Ευχαριστούμε τον φίλο Χάρη(Μπαμπίνιο) για την συμμετοχή του.

Σχόλια

Ο χρήστης Ibis είπε…
Όταν γεννιέμαι, είμαι µαύρος
Όταν µεγαλώσω, είμαι µαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι µαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι µαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι µαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι µαύρος.

Κι εσύ λευκέ άνθρωπε

Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν µεγαλώσεις, είσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, είσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, είσαι µπλε
Όταν φοβάσαι, είσαι κίτρινος
Όταν αρρωστήσεις, είσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, είσαι γκρι

Και αποκαλείς εµένα έγχρωμο;
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
an kai eimai ratsisths auto to "poihmataki" me sugkinhse...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...