Ο Γιάννης Ρίτσος μπορεί;  

Posted by Ibis in , , , ,


Τα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου «Το Παράθυρο» και «Όταν έρχεται ο ξένος» παρουσιάζονται στο θέατρο Χώρα από από τον Αλβανό ηθοποιό Ένκε Φεζολλάρι σε σκηνοθεσία Ελένης Αγγελοπούλου και τον Βασίλη Κουκαλάνι σε σκηνοθεσία Φερεϊντούν Φαριάντ.

Δυο ελληνικά ποιήματα σε δύο διαφορετικές γλώσσες(αλβανικά και τα περσικά) στέλνουν το δικό τους μήνυμα σε όλα όσα συμβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας και όχι μόνο.
Στο σύγχρονο ευρωπαϊκό στίγμα που πλησιάζει την ελληνική κοινωνία η ποίηση του Γιάννη Ρίτσου ίσως μπορεί να αποτελέσει κοινό σημείο επικοινωνίας μεταξύ των κατοίκων του Αγ. Παντελεήμονα.
Μπορεί;

«Το παράθυρο» και «Οταν έρχεται ο ξένος». 
Θέατρο Χώρα, Β΄ Σκηνή η Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210-86.73.945



Γιάννης Ρίτσος, Το παράθυρο (απόσπασμα)

Μπορείς λοιπόν να κοιτάζεις αδίστακτα απ' αυτό το παράθυρο
ή και να βγεις στο δρόμο. Μια σιωπηλή αγιότητα
μένει κάτω απ' τις πράξεις των ανθρώπων. Μια σκιά μενεξεδένια
σωπαίνει στον αριστερό ώμο μιας γυναίκας κουρασμένης απ' τον έρωτα

που γύρισε απ' τ' άλλο της πλευρό κι αποκοιμήθηκε μονάχη. Μπορείς να κοιτάζεις
τα χοντρά σώβρακα στη διπλανή αυλή λεκιασμένα από ονειρώξεις
ή τις ξεδιπλωμένες καπότες κάτω απ' τα παγκάκια του πάρκου
ή τα κουμπιά απ' τούς στηθόδεσμους των γυναικών που έπεσαν στο χορτάρι
σα μικρά, φιλντισένια λουλούδια, λιγάκι πικραμένα
που τίποτ' άλλο δεν έχουν πια να δώσουν — άρωμα, γύρη, σπόρο.
Τίποτα.

Σε κείνο το δρόμο είπα να πάω και γω κάποτε
να πουλήσω αυτό το παράθυρο και κείνο το μεγάλο κασόνι
όχι για τίποτ' άλλο, μόνο για ν' απαλλαγώ απ' την έγνοια τους,
ν' αναμιχθώ κ' εγώ σε αγοροπωλησίες,

ν' ακούσω τη φωνή μου όταν μιλάει μια ξένη γλώσσα. Το 'νιωσα γρήγορα
πως τίποτα δεν είχα να πουλήσω. Μια υστεροβουλία ήταν μονάχα:
η αναζήτηση μιας νέας δοκιμασίας που πάλι
θα την επόπτευα απ' αυτό το παράθυρο, το έστω και δίχως τζάμια.


Ολόκληρο το ποίημα:

Xιλή: Η αποθέωση του σύγχρονου social marketing.  

Posted by Ibis in , , , , , , , ,


 Ο απεγκλωβισμός των 33 ανθρακωρύχων στην Χιλή προσέγγισε το ενδιαφέρον μεγάλης μάζα πολιτών αλλά και μέσων μαζική ενημέρωσης. Ζωντανές μεταδόσεις και εκτενείς αναφορές κυριάρχησαν στο διαδίκτυο, στα τηλεοπτικά μέσα και στις εφημερίδες.
Ωστόσο πίσω από τους προβολείς των καναλιών, πίσω από την κάψουλα διάσωσης και πίσω από τον λαϊκισμό των συναισθημάτων κρύβεται κάτι που απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες και ταλέντο.

Η ιστορία των 33 εργατών αποτελεί μια σύγχρονη, ρεαλιστική και συνάμα αποθεωτική εκδοχή του social marketing.

Είναι σαν το πολύχρωμο χαλί που καλύπτει το φθαρμένο από το χρόνο πάτωμα και δίνει μια άλλη αίσθηση στο χώρο. Έτσι και το marketing ήρθε να καλύψει τις ατέλειες και να δημιουργήσει ένα κλίμα ικανοποίησης, ευθυμίας και κοινωνικής ομόνοιας.


Η πολιτική ηγεσία της Χιλής, ο επιχειρηματίας(!) πρόεδρος, ο Υπουργός μεταλλείων και αξιοζήλευτοι σύμβουλοι τους άπλωσαν το μεταξωτό χαλί στους πολίτες της χώρας, σε ηγέτες χωρών, και στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

Χαμόγελα, πανηγυρισμοί, τεχνολογικά επιτεύγματα, και τηλεοπτικά shows κάλυψαν τις κατασκευαστικές ατέλειες, έθαψαν τους ελλιπείς κανόνες ασφαλείας, τις συνθήκες εργασίας και τις κοινωνικοπολιτικές ευθύνες για μια χώρα με περίπου 700  μεταλλεία.

Μετά από μερικές μέρες ανθρακωρύχοι βγήκαν στους δρόμους απαιτώντας βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Το χαλί του social management τους έθαψε κάνοντας τις φωνές τους να σιγήσουν μιας και η εμπορικότητα των 33 συνέχιζε να αποτελεί βασική προτεραιότητα.
Χώρες (μέσα σε αυτές και η Ελλάδα), δημόσια πρόσωπα, εταιρίες μεταλλείων και τεχνολογίας(ο Steve Jobs-Apple προσέφερε i-pods στους διασωθέντες), παραγωγοί ταινιών, δημόσια πρόσωπα, ακόμα και ποδοσφαιρικές ομάδες επιδίωξαν και επιδιώκουν να καρπωθούν από την (εφήμερη) κοινωνική αίγλη των διασωθέντων και να αποκομίσουν σημαντικά οφέλη. Οφέλη κοινωνικά, πολιτικά και κυρίως οικονομικά.
O Steve Jobs διευθύνων σύμβουλος και ιδρυτής της Apple προσέφερε δωρεάν i-pods 

Πρόσφατα οι 33 διασωθέντες προσέλαβαν managers και λογιστή για να διαχειριστούν τα έσοδα και τις εμφανίσεις τους. Όχι άδικα, η επιχείρηση διάσωσης μπορεί να μετονομαστεί σε επιχείρηση διασημότητα όπως εύστοχα επισημαίνεται στα tanea.gr

Την ίδια ώρα ο Χιλιανός πρόεδρος συνεχίζει την παγκόσμια περιοδεία του σε ένα ακόμα ανθρακωρυχείο της Κίνας 37 εργαζόμενοι εγκλωβίζονται και μετά από μερικές μέρες πεθαίνουν. Όπως και στο Εκουαδόρ όπου 4 εργάτες χάνουν την ζωή τους σε ορυχείο της περιοχής .
Δυστυχώς αυτή την φορά η NASA δεν μπόρεσε να βοηθήσει, τα υπερσύγχρονα γεωτρύπανα δεν ήταν διαθέσιμα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αδιαφορούσαν και οι Κινέζοι πολιτικοί απέδειξαν σημαντική έλλειψη γνώσεων σε τεχνικές social και risk management.

Όσο τα βλέμματα συνεχίζουν να είναι στραμμένα στην λάθος κατεύθυνση η περιπέτεια των Χιλιανών ανθρακωρύχων θα συνεχίζει να αποτελεί αποθεωτικό παράδειγμα του σύγχρονου social marketing
 

 -Δείτε το φωτογραφικό αφιέρωμα του boston
 -Δείτε άλλη μια σπουδαία εκπομπή της εμπόλεμης ζώνης με τίτλο "Θαμμένοι Ζωντανοί"
 -Η διάσωση με οπτική lego  

The Unseen Sea  

Posted by Ibis in , , ,



Το παραπάνω βίντεο δημιουργήθηκε με την τεχνική time-lapse που απαιτεί αρκετή υπομονή μια ψηφιακή DSLR και ένα Intervalometer το οποίο βοηθά στην λήψη πολλαπλών φωτογραφιών αν τακτά χρονικά διαστήματα.

Μπορείτε να δείτε αναλυτικό οδηγό εδώ.

Caricatures  

Posted by Ibis in , , , ,

3   295511_1192163672_submedium

78

 

 

 

 

 

 

 

 

9

 

114

17

18

  22

 26     29

b

Artist: Jason Seiler

Mirroring Sunset  

Posted by Ibis in , , ,

Mirroring Sunset last

Σε πλήρη ανάλυση

Portofolio

Τελικά τι ήταν πιο βρώμικο?  

Posted by Ibis in , , , ,

Αφιερωμένο σε τοπικούς φεουδάρχες και σύγχρονους πατριώτες γαλλικής και ιταλικής μεταναστευτικής πολιτικής παιδείας.






Υ.Γ. Πριν λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μας φυλλάδιο που καλούσε τους Έλληνες να αντισταθούν στους ξένους που κατακλύζουν τον Άγιο Παντελεήμονα. Το σημείωμα, που θύμιζε άλλες εποχές λιγότερο ελληνικές, είχε κινητό τηλέφωνο μέχρι και email για επιπλέον πληροφορίες. 


Ακόμα προσπαθώ να καταλήξω. 
Τελικά τι ήταν πιο βρώμικο, το χαρτί ή η εγκαταλελειμμένη  από την πολιτεία περιοχή που βρισκόμουν;

Περί Λαζόπουλου ΙΙ  

Posted by Ibis in , , ,

Του Ηλία Κανέλλη     

Ο ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ είναι ο καλλιτεχνικός ηγέτης του κάθε πικραµένου. Αρκεί ο πικραµένος να είναι «λαός»: η γιαγιά στο χωριό, ο µισθοσυντήρητος υπαλληλάκος, οι Μήτσοι – διάφοροι, δηλαδή, που περιµένουν από έναν τηλεοπτικό αστέρα να «τα ρίξει», να τους χαϊδέψει τ’ αυτιά. Πού «τα ρίχνει»; Στους κακούς που πίνουν το αίµα του λαού µε το µπουρί της σόµπας: στην Ευρώπη, την τρόικα, τον Παπανδρέου (όπως παλαιότερα στον Σηµίτη, αλλά όχι στον Καραµανλή), τους εκσυγχρονιστές, σε όσους δεν βδελύσσονται το Μνηµόνιο... Μιλάει για λογαριασµό των καλών: δίκιο έχουν όσοι διαδηλώνουν, όσοι διαµαρτύρονται, οι κοινωνικές οµάδες που αντιστέκονται σε όποια µεταρρύθµιση, ακόµα και σ’ αυτές που η Ελλάδα σέρνεται εκ των πραγµάτων για να αποφύγει τη χρεοκοπία. Προχθές, µετέτρεψε την εκποµπή του σε βήµα αντίστασης των φορτηγατζήδων. Εχουν άραγε δίκιο που επιµένουν να διατηρήσουν το επάγγελµά τους κλειστό, είναι κακό πράγµα να ανοίξει ο ανταγωνισµός στις µεταφορές; Τι τον νοιάζει τον Λαζόπουλο; Το µόνο που τον νοιάζει είναι να συνεχίσει να παριστάνει τη φωνή του πικραµένου. Είναι µια φωνή βουτηγµένη στη συγκίνηση. Η δηµοκρατία που προωθεί είναι µια δηµοκρατία της συγκίνησης, η λογική δεν έχει δουλειά σε ένα πετυχηµένο σόου. Η λογική είναι εξόριστη από το σόου, το προϊόν του Λαζόπουλου. Η κλάψα πουλάει, δεν πουλάνε τα επιχειρήµατα. 

 Ο Λαζόπουλος παίζει τέλεια τον ρόλο του. Ακκίζεται, κλαψουρίζει, τίγκα στις ευκολίες και τα κλισέ. Γιατί άλλωστε να το κάνει αλλιώς; Τίγκα στις ευκολίες και τα κλισέ ήταν πάντα, παραγωγών σλόγκαν και κλαψούρας. Υποτίθεται ότι είναι µια αντισυστηµική φωνή, παρίστανε τον αντισυστηµικό ακόµα κι όταν είχε βρεθεί στον προθάλαµο µιας ανυπόληπτης εξουσίας, µε αεροσυνοδούς και οιωνοσκόπους. Στην πραγµατικότητα είναι ο πνευµατικός ηγέτης του µόνου συστήµατος στο οποίο µπορεί να απευθυνθεί. Παλιότερα, συνήθιζε να λέει ότι µιλάει για λογαριασµό «της γιαγιάς στο χωριό» επειδή, προσέθετε, «η γιαγιά στο χωριό ξέρει». Ο Λαζόπουλος, φυσικά, ξέρει ότι η γιαγιά στο χωριό δεν ξέρει αλλά η άγνοιά της αυτή είναι που την κάνει πελάτισσά του. Αν ήξερε, δεν θα της έφταναν τα τραγουδάκια, τα συνθηµατάκια και η αφ’ υψηλού «σάτιρα» των τρελών του τηλεοπτικού χωριού. Δεν θα της έφτανε ο παραλογισµός δήθεν της συγκίνησης. Θα ήθελε και λίγη λογική.