Ibis

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε " -Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχνα πατ...

Σαν σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από την σημαντικότερη κοινωνική αναταραχή των τελευταίων χρόνων. Οι ελληνικές πόλεις έζησαν πρωτόγνωρες στιγμές που στιγματίστηκαν δικαίως από την φωνή της νεολαίας και αδίκως από τις καταστροφές και τις λεηλασίες . Ένα χρόνο μετά η νέα γενιά φαίνεται πως δεν ξεχνά όσα την ενέπνευσαν για να βγει στους δρόμους και να διαδηλώσει. Υπήρχαν και αυτοί οι διαδηλωτές. Αυτό το μαθητικό κίνημα οφείλουμε να θυμηθούμε σήμερα στις 6 Δεκέμβρη 2009. Δεν πρέπει να σταθούμε σε αλλοπρόσαλλους και ονειροπαρμένους ειδωλολάτρες που κατέστρεψαν και έκαψαν. Σε πρόσωπα αμφιβόλου προέλευσης που επιδίωξαν τον χαβαλέ και την φασαρία του δρόμου. Όχι! Όσο και αν κάποιοι το θέλουν ΔΕΝ τους θυμόμαστε, τους λησμονούμε και τους βάζουμε βαθιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η δική μας σύγχρονη ιστορία γράφτηκε από τους μαθητές τους φοιτητές και τους νέους που γέμισαν ειρηνικά τους δρόμους. Άφησαν ένα γράμμα στον σημείο αφετηρίας,  βγήκαν να διαδηλώσουν προς ΟΛΟΥΣ μας, αντ...

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...

Η φήμη είχε κυκλοφορήσει από νωρίς στα σκοτεινά και μυστηριώδη στέκια της Αθήνας. Η παρέα που αντιστέκετε στην ανέγερση του πράσινου ονείρου, σκόπευε να πραγματοποιήσει άλλη μια από τις καθιερωμένες συγκεντρώσεις της. Ο πανούργος επιχειρηματίας μπανάνας γνώριζε από πριν το τόπο και το χρόνο. Οι μυστικοί του συνεργάτες σε συνεργασία με τα λαγωνικά της Babis Lovos κατασκευαστική ήταν καλά ενημερωμένοι και έτοιμοι από καιρό. Το σχέδιο τους ήταν μυστικό απ' όλους.....'Η μάλλον σχεδόν απ' όλους. Ο δαιμόνιος Ibisίδης γνώρισε την μέρα και το τόπο, χωρίς ωστόσο να γνωρίζει περαιτέρω λεπτομέρειες. Γυάλισε τη φωτογραφική του μηχανή, χαιρέτησε το αγαπημένο του πτηνό Ibis και ξεχύθηκε στην Αθηναϊκή china town. Οι πληροφορίες ανέφεραν ότι εκεί θα γίνονταν η συγκέντρωση. Τα βήματα του ήταν προσεκτικά και αθόρυβα. Το μυαλό του ταξίδευε στον άγνωστο προορισμό του, ακολουθώντας την ομάδα του γνωστού μπανανοκαλλιεργητή . Παρατηρούσε την περιοχή. Πουθενά πράσινο. Μόνο τσιμεντένια τείχη και ...

Ποτέ δεν πρέπει να χάνεται η ελπίδα . Αντιθέτως, πρέπει να παραμένει άσβεστη, θερμή και ετοιμοπόλεμη. Ειδικότερα στις δύσκολες στιγμές. Η ελπίδα δίνει ώθηση ακόμα και στον ''πετροβολημένο'' , τον αδύναμο , τον παραγκωνισμένο. Δεν αξίζει να την χάνεις-ουμε και κυρίως δεν αξίζει να τη παίρνεις από κανέναν. Οι μέλισσες της ελπίδα ς ίσως οδηγούν σε καλύτερες μέρες. Alexander Chalmers (Scottish writer): The Grand essentials of happiness are: something to do, something to love, and something to hope for. Bees Of Hope Harvey Milk (American politician and activist)- "Hope Speech"- 10/03/1978 : ...And you have to give them hope. Hope for a better world, hope for a better tomorrow, hope for a better place to come to if the pressures at home are too great. Hope that all will be all right. Without hope , not only gays, but the blacks, the seniors, the handicapped, the us'es, the us'es will give up.... I know that you can't leave on hope alone, but wit...