Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ω γλυκύ μου έαρ


Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι
( Στάση Τρίτη )



Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;


Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;

Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.


Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.


Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.



- Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ

[ Φωτογραφία ] : boston

Σχόλια

Ο χρήστης Magos Gsisspor είπε…
Ο πιο ωραίος ύμνος της μεγάλης εβδομάδας, ξυπνάει αναμνήσεις απόεφηβικούς επιταφίους και ανοιξιάτικη Ελλάδα.

Η Μεγάλη Παρασκευη είναι αληθινά μεγάλη μέρα, είτε πιστευει κανείς είτε όχι.
Ο χρήστης Unknown είπε…
Προσκυνούμεν σου τα πάθη Χριστέ, δείξον ημιν και την ένδοξον σου Ανάστασιν...
Ο χρήστης Ibis είπε…
Πράγματι ο πιο πλούσιος,συναισθηματικός και κατανυκτικός ύμνος της Εκκλησίας...

Η κορύφωση του δράματος συνοδεύεται μοναδικά από έντονη συναισθηματική φόρτιση.

Ας είναι η Ανάσταση όχι μόνο μια εθιμοτυπική διαδικασία, αλλά και αφορμή για μια εσωτερική αναζήτηση και κρίση.

Καλή Ανάσταση σε όλους

Keep Sharing Easter Spirit

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...