Σ την κυνική και τυποποιημένη καθημερινότητα η διαδρομή για την δουλειά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ημέρας. Μιας ημέρας που μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή, σε κάθε μποτιλιαρισμένο στενό σε κάθε μποτιλιαρισμένη λεωφόρο. Οι επιλογές συρρικνώνονται και βουτάς στην σύγχρονη θάλασσα της λαμαρίνας, με το δικό σου βαρκάκι, την δική σου υπομονή, την δική σου διάθεση και τον δικό σου χρόνο. Οι στιγμές χαρακτηρίζονται από ατέρμονη επανάληψη, επανάληψη που σε καθηλώνει νοητικά και συναισθηματικά. Δεν αντιδράς, συμβιβάζεσαι και οι αισθήσεις παραμένουν σχεδόν ανενεργές και μονότονα πληκτικές.
Δεν είσαι μόνος. Είναι χιλιάδες μαζί σου, διαφορετικοί, στην σκέψη στην αντίδραση στην συμπεριφορά, στο συναίσθημα. Δεν μπορείς να αντισταθείς δίνεις και παίρνεις . Το καθημερινό "αλισβερίσι" με τον συνοδοιπόρο της λαμαρίνας συνεχίζεται και θα συνεχίζεται για πολύ καιρό ακόμα. Το ταξίδι ξεκινάει από το λιμάνι της Λ. Κηφισίας.....

Στις σκέψεις παρεμβαίνει ο ήχος του κινητού τηλεφώνου. Η φωνή ευχάριστα γνώριμη και η επίδραση της στην συνολική ψυχοσωματική εικόνα του συντάκτη εντυπωσιακά εμφανής. "Είναι ωραία μέρα και βγήκα για μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Βρίσκομαι κάπου στο Πήλιο, ανεβαίνω προς την Τσαγκαράδα, πέρασα από Τρίκαλα και συνεχίζω την μικρή εκδρομή μου. Το απογευματάκι θα γυρίσω Λάρισα".
Λίγε λέξεις με πολλές σημασίες. Μένω απαθής και μηχανικά ακούω τον συνομιλητή. Είμαι αλλού.
Στιγμιαία ταξιδεύω στις διαδρομές του Πηλίου, στα Τρίκαλα και στις γύρω περιοχές. Χρώματα, εικόνες, ήχοι, περνούν από μπροστά σου. Δυστυχώς, το εικονικό ταξίδι δεν διαρκεί παρά ελάχιστα. Το φανάρι αλλάζει χρώμα και πρέπει να "παγώσεις" και πάλι κάπου στην Λ. Κηφισίας. Και όμως αυτό αρκεί. Το μυαλό έχει καταγράψει με έντονα γράμματα Λ. Κηφισίας - Λάρισα σημειώσατε ' 2 '

Μήπως η ανθρώπινη πλευρά της ζωής βρίσκεται στην απλότητα και την ηρεμία της "επαρχίας"?
Μήπως τελικά η ουσιαστική ζωή είναι εκεί έξω? Μήπως χάνουμε την σημασία της και ξεθωριάζουμε στις καθημερινές θάλασσες που απλώνονται μπροστά μας? Ξεθωριάζουμε?