ΔΕΥΤΈΡΑ ΒΡΑΔΥ, 2.30 Π.Μ., ΣΤΟ ΤΑΞΊ«Επιτρέπεται να στρίψω προς την Καλλιρρόης; Γιατί παλιά στρίβανε μόνο τα τρόλεϊ» με ρωτάει ο ασπρομάλλης ταξιτζής. «Όχι,όχι απαγορεύεται». «Σας ρωτάω γιατί εγώ παρανομίες δεν κάνω» μου λέει ξαφνικά. «Τις προάλλες πήρα μια κυρία ηλικιωμένη που ήθελε με το ζόρι να παρανομήσω. Ε, όχι». Κοιτάω το Lava Βore, σκοτεινό και άδειο, καθώς στρίβει από τη Φιλελλήνων προς τη Λεωφόρο Αμαλίας. «Το ξέρεις ότι προχτές μου ήρθε μια κλήση από το 2003 για παράνομη στάθμευση στη Χίο; Το φαντάζεσαι; Μου ήρθε 5 χρόνια μετά». Δεν απαντάω, μόνο χαμογελάω ευγενικά. «Και να σου πω, δεν είναι τα 60 ευρώ, πες αυτά θα τα πληρώσω. Αλλά 5 χρόνια; Κάτσε να τα στείλω με ένα φαξ στον Παπαδάκη, να δούμε τι θα μας πει» προσθέτει.
Στην αρχή με πιάνουν τα γέλια. Μετά θυμάμαι πως πριν από δυο χρόνια που είχε πιάσει φωτιά η Πεντέλη, σε μια περίοδο με μεγάλες φωτιές, παίρναμε την Πυροσβεστική τηλέφωνο γιατί υπήρχε ένα μέτωπο πολύ κοντά μας και δεν ερχόταν κανένας. Στο τέλος, μες στην απόγνωση, πήραμε τηλέφωνο το ραδιόφωνο του Σκάι. Ως εκ θαύματος, η Πυροσβεστική εμφανίστηκε. Όταν δεν υπάρχει κράτος, κάποιος πρέπει να σε σώσει: ο Παπαδάκης κι ο Γιώργος Αυτιάς (πάντα παρέα με την εικονίτσα της Παναγίας), το τηλε-κόμμα του Καρατζαφέρη και του Άδωνι Γεωργιάδη θα σου δώσει τη σύνταξή σου «κυρά Μαρία από τη Νάουσα». Τα βλέπω και γελάω υπεροπτικά, μόνο που δεν είναι αστείο, γιατί αυτά τα άτομα που σεληνιάζονται επί καθημερινής βάσεως είναι απ’ ό,τι φαίνεται τα μόνα που μπορούν να επηρεάσουν την καθημερινότητά μου: κανείς δεν θα ασχοληθεί με τη σύνταξή σου, το πρόστιμο σου και τη χεσμένη σου πάπια εκτός κι αν τον «εκβιάσει» κάποια τηλεοπτική φιγούρα.
Στην αρχή κλείνεις την τηλεόραση. Δεν σε αφορά αυτό που γίνεται στα δελτία ειδήσεων. Πιστεύεις πως μπορείς να ζεις ως φιλήσυχο αποστασιοποιημένο μυρμηγκάκι, πληρώνοντας τους φόρους σου, πηγαίνοντας σε μέρη που δεν σερβίρουν μπόμπες, βλέποντας τους φίλους σου, ξεκόβοντας όποιον δεν γουστάρεις, διαβάζοντας τα αγαπημένα σου βιβλία. Μια ζωή με ηρεμία, τάξη και i-pod. Αλλά η πραγματική ζωή σου χτυπάει την πόρτα: θα αρρωστήσεις και θα πατήσεις το πόδι σου σε ένα ελληνικό νοσοκομείο, θα πας σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία, κάποια στιγμή θα τρακάρεις και θα περιμένεις την αστυνομία 4 ώρες και δεν θα ’ρχεται, θα πιάσει το μάτι σου ένα πρωτοσέλιδο για το εκατοστό πρόστιμο της Ελλάδας για τις παράνομες χωματερές. Θα έχεις την ανάγκη του κράτους ή μίας υπηρεσίας του. Κι ο μόνος τρόπος να πάρεις αυτό που δικαιούσαι θα είναι να τηλεφωνήσεις στην εκπομπή του Παπαδάκη. Υπέροχα, ήρθε η ώρα να ζήσεις τη ζωή που πάντα ονειρευόσουν.
Της Δέσποινας Τριβόλη
[Πηγή] : Lifo
[φωτογραφία] : deviart
Στην αρχή με πιάνουν τα γέλια. Μετά θυμάμαι πως πριν από δυο χρόνια που είχε πιάσει φωτιά η Πεντέλη, σε μια περίοδο με μεγάλες φωτιές, παίρναμε την Πυροσβεστική τηλέφωνο γιατί υπήρχε ένα μέτωπο πολύ κοντά μας και δεν ερχόταν κανένας. Στο τέλος, μες στην απόγνωση, πήραμε τηλέφωνο το ραδιόφωνο του Σκάι. Ως εκ θαύματος, η Πυροσβεστική εμφανίστηκε. Όταν δεν υπάρχει κράτος, κάποιος πρέπει να σε σώσει: ο Παπαδάκης κι ο Γιώργος Αυτιάς (πάντα παρέα με την εικονίτσα της Παναγίας), το τηλε-κόμμα του Καρατζαφέρη και του Άδωνι Γεωργιάδη θα σου δώσει τη σύνταξή σου «κυρά Μαρία από τη Νάουσα». Τα βλέπω και γελάω υπεροπτικά, μόνο που δεν είναι αστείο, γιατί αυτά τα άτομα που σεληνιάζονται επί καθημερινής βάσεως είναι απ’ ό,τι φαίνεται τα μόνα που μπορούν να επηρεάσουν την καθημερινότητά μου: κανείς δεν θα ασχοληθεί με τη σύνταξή σου, το πρόστιμο σου και τη χεσμένη σου πάπια εκτός κι αν τον «εκβιάσει» κάποια τηλεοπτική φιγούρα.
Στην αρχή κλείνεις την τηλεόραση. Δεν σε αφορά αυτό που γίνεται στα δελτία ειδήσεων. Πιστεύεις πως μπορείς να ζεις ως φιλήσυχο αποστασιοποιημένο μυρμηγκάκι, πληρώνοντας τους φόρους σου, πηγαίνοντας σε μέρη που δεν σερβίρουν μπόμπες, βλέποντας τους φίλους σου, ξεκόβοντας όποιον δεν γουστάρεις, διαβάζοντας τα αγαπημένα σου βιβλία. Μια ζωή με ηρεμία, τάξη και i-pod. Αλλά η πραγματική ζωή σου χτυπάει την πόρτα: θα αρρωστήσεις και θα πατήσεις το πόδι σου σε ένα ελληνικό νοσοκομείο, θα πας σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία, κάποια στιγμή θα τρακάρεις και θα περιμένεις την αστυνομία 4 ώρες και δεν θα ’ρχεται, θα πιάσει το μάτι σου ένα πρωτοσέλιδο για το εκατοστό πρόστιμο της Ελλάδας για τις παράνομες χωματερές. Θα έχεις την ανάγκη του κράτους ή μίας υπηρεσίας του. Κι ο μόνος τρόπος να πάρεις αυτό που δικαιούσαι θα είναι να τηλεφωνήσεις στην εκπομπή του Παπαδάκη. Υπέροχα, ήρθε η ώρα να ζήσεις τη ζωή που πάντα ονειρευόσουν.
Της Δέσποινας Τριβόλη
[Πηγή] : Lifo
[φωτογραφία] : deviart
Σχόλια