Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ηρεμία Τάξη και i-pode

ΔΕΥΤΈΡΑ ΒΡΑΔΥ, 2.30 Π.Μ., ΣΤΟ ΤΑΞΊ
«Επιτρέπεται να στρίψω προς την Καλλιρρόης; Γιατί παλιά στρίβανε μόνο τα τρόλεϊ» με ρωτάει ο ασπρομάλλης ταξιτζής. «Όχι,όχι απαγορεύεται». «Σας ρωτάω γιατί εγώ παρανομίες δεν κάνω» μου λέει ξαφνικά. «Τις προάλλες πήρα μια κυρία ηλικιωμένη που ήθελε με το ζόρι να παρανομήσω. Ε, όχι». Κοιτάω το Lava Βore, σκοτεινό και άδειο, καθώς στρίβει από τη Φιλελλήνων προς τη Λεωφόρο Αμαλίας. «Το ξέρεις ότι προχτές μου ήρθε μια κλήση από το 2003 για παράνομη στάθμευση στη Χίο; Το φαντάζεσαι; Μου ήρθε 5 χρόνια μετά». Δεν απαντάω, μόνο χαμογελάω ευγενικά. «Και να σου πω, δεν είναι τα 60 ευρώ, πες αυτά θα τα πληρώσω. Αλλά 5 χρόνια; Κάτσε να τα στείλω με ένα φαξ στον Παπαδάκη, να δούμε τι θα μας πει» προσθέτει.

Στην αρχή με πιάνουν τα γέλια. Μετά θυμάμαι πως πριν από δυο χρόνια που είχε πιάσει φωτιά η Πεντέλη, σε μια περίοδο με μεγάλες φωτιές, παίρναμε την Πυροσβεστική τηλέφωνο γιατί υπήρχε ένα μέτωπο πολύ κοντά μας και δεν ερχόταν κανένας. Στο τέλος, μες στην απόγνωση, πήραμε τηλέφωνο το ραδιόφωνο του Σκάι. Ως εκ θαύματος, η Πυροσβεστική εμφανίστηκε. Όταν δεν υπάρχει κράτος, κάποιος πρέπει να σε σώσει: ο Παπαδάκης κι ο Γιώργος Αυτιάς (πάντα παρέα με την εικονίτσα της Παναγίας), το τηλε-κόμμα του Καρατζαφέρη και του Άδωνι Γεωργιάδη θα σου δώσει τη σύνταξή σου «κυρά Μαρία από τη Νάουσα». Τα βλέπω και γελάω υπεροπτικά, μόνο που δεν είναι αστείο, γιατί αυτά τα άτομα που σεληνιάζονται επί καθημερινής βάσεως είναι απ’ ό,τι φαίνεται τα μόνα που μπορούν να επηρεάσουν την καθημερινότητά μου: κανείς δεν θα ασχοληθεί με τη σύνταξή σου, το πρόστιμο σου και τη χεσμένη σου πάπια εκτός κι αν τον «εκβιάσει» κάποια τηλεοπτική φιγούρα.


Στην αρχή κλείνεις την τηλεόραση. Δεν σε αφορά αυτό που γίνεται στα δελτία ειδήσεων. Πιστεύεις πως μπορείς να ζεις ως φιλήσυχο αποστασιοποιημένο μυρμηγκάκι, πληρώνοντας τους φόρους σου, πηγαίνοντας σε μέρη που δεν σερβίρουν μπόμπες, βλέποντας τους φίλους σου, ξεκόβοντας όποιον δεν γουστάρεις, διαβάζοντας τα αγαπημένα σου βιβλία. Μια ζωή με ηρεμία, τάξη και i-pod. Αλλά η πραγματική ζωή σου χτυπάει την πόρτα: θα αρρωστήσεις και θα πατήσεις το πόδι σου σε ένα ελληνικό νοσοκομείο, θα πας σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία, κάποια στιγμή θα τρακάρεις και θα περιμένεις την αστυνομία 4 ώρες και δεν θα ’ρχεται, θα πιάσει το μάτι σου ένα πρωτοσέλιδο για το εκατοστό πρόστιμο της Ελλάδας για τις παράνομες χωματερές. Θα έχεις την ανάγκη του κράτους ή μίας υπηρεσίας του. Κι ο μόνος τρόπος να πάρεις αυτό που δικαιούσαι θα είναι να τηλεφωνήσεις στην εκπομπή του Παπαδάκη. Υπέροχα, ήρθε η ώρα να ζήσεις τη ζωή που πάντα ονειρευόσουν.

Της Δέσποινας Τριβόλη

[Πηγή] : Lifo
[φωτογραφία] : deviart

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι
( Στάση Τρίτη )


Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;

Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.
Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.
Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.

- Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ

[ Φωτογραφία ] : boston

18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας – Έτος Αφιερωμένο στον Γιάννη Ρίτσο

Το 2009 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την γέννηση του Γιάννη Ρίτσου και η χρονιά που διανύουμε είναι αφιερωμένη στον Έλληνα ποιητή. Το ibis blog συνεχίζει τις αναφορές του σπουδαίο πνευματικό και σας παρουσιάζει τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας. Μια σπουδαία ποιητική αναφορά που ίσως αποτελεί την πιο εκφραστική,συναισθηματική και συνάμα πλούσια γλαφυρή, περιγραφή της ελληνικής ψυχοσύνθεσης. Την ρωμιοσύνη μην την κλαις.....
Ο Γιάννη Ρίτσος συλλαμβάνεται από την χούντα και εξορίζεται στην Γυάρο, την Σάμο και την Λέρο. Κάτω από δύσκολες συνθήκες ο ποιητής συνθέτει τα ποιήματα και τα στέλνει κρυφά στον αυτοεξόριστο Μίκη που βρίσκεται στην Γαλλία. Ο ποιητής γράφει τα τετράστιχα μετά από παρότρυνση του Έλληνα μουσικοσυνθέτη. Ο Μίκης βρίσκεται στο Παρίσι και μελοποιεί (1971 – 1973) τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας τα οποία παρουσιάζονται στις 17/01/73 στο Albert Hall. Η επιρροή στο στίχο από τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα της εποχής είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.

Ο Βασιλιάς του Σωρού – μέρος πρώτο

Τα 4 blogs (αντιπάριος, antipariafwni, ibis, antiparos-blog) σας παρουσιάζουν το Τζιμάκο στην παράσταση για ένα ρόλο “Ο Βασιλιάς του Σωρού” Παίζουν: Τ.Π.(Τζίμης Πανούσης στο ρόλο του βασιλιά) Α.Κ.(Αθανασία Κουρέτα στο ρόλο του ρεπόρτερ) BL.(οι τέσσερις Bloggers στο ρόλο τους)
Τ.Π.: Να αρχίσω;

BL: Εμείς έχουμε ετοιμάσει κάποιες ερωτήσεις που θα σου υποβάλλουμε, ό,τι δεν θέλεις να απαντήσεις το προσπερνάμε. Αλλά άμα θες να πεις πρώτα κάτι πες το.

Τ.Π.: Να βάλουμε ένα τίτλο αρχικά σ’ αυτό… ένα τελεσίγραφο, έναν τίτλο τελεσίγραφο.. “ΜΑΥΡΟΧΡΗΜΑΤΑΔΕΣ ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΑΛΛΟΥ’’. Είναι ένα τελεσίγραφο από τον Τζιπάκο, παλιά ήμουνα Τζιμάκος. Λανσάρω ένα παρατσούκλι όπως συνηθίζεται εδώ στο νησί, όλοι εδώ έχουν τα παρατσούκλια τους. Εγώ δεν είμαι Δημήτρης, είμαι Τζίμης και είναι τελείως διαφορετικό. Το όνομα είναι πολύ σημαντικό, αλλά θα τα πούμε και μετά αυτά. Πες μου την πρώτη ερώτηση.

Α.Κ.: Πόσο αντιπαρόψυχος αισθάνεσαι;

Τ.Π.: Εγώ αισθάνομαι αντιπάριος… Όχι γέννημα, θρέμμα. Είμαι εδώ από το βρώμικο ‘…