Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η τραπεζική οικονομία με την ματιά ενός μηχανικού


Στην εποχή της θεοποιημένης οικονομίας, η καθημερινή πληροφορία κατακλύζεται από οικονομικούς όρους και πολύπλοκες αναλύσεις. Η κοινή λογική σε συνδυασμό με την  μαγεία των αριθμών έχει την δύναμη να απλοποιεί τις αναφορές και να οδηγεί σε σημαντικά συμπεράσματα. 

Καθαρά κέρδη βασικών ελληνικών τραπεζών για το 2009:

Eurobank: 362 εκατ.
Εθνική Τράπεζα:  971 εκατ. ευρώ
Τράπεζα Κύπρου 313 εκατ. ευρώ(μειωμένα κατά 38%(2008))
Τράπεζα Πειραιώς 202 εκατ. ευρώ(μειωμένα κατά 36%(2008))
Marfin Popular Bank 173,9 εκατ. ευρώ (μειωμένα κατά 56% έναντι του 2008)
Alpha 391 εκατ. ευρώ (μειωμένα κατά 23%)
Millennium Bank 9 εκατ. ευρώ
(Επιπλέον δείτε εδώ την συνολική κερδοφορία των τραπεζών από το 2004 ως το 2007)
Ωστόσο υπάρχουν και οι εξαιρέσεις με την αγροτική τράπεζα να παρουσιάζει ζημιές 419 εκατ. ευρώ


Μερικά χρήσιμα συμπεράσματα:
  • Οι συνολικές τραπεζικές καταθέσεις  αντιστοιχούν σε σε μιάμιση φορά του ΑΕΠ(240 δισ. εκατ. ευρώ).
  • Η επιπλέον φορολόγηση των κερδών με 2%(το ποσό είναι τυχαίο) μπορεί να επιφέρει στα κρατικά ταμεία έσοδα 46 εκατ. ευρώ. που μπορούν να διατεθούν για την πληρωμή των συντάξεων του ΙΚΑ(αδυναμία πληρωμής).

  • Οι συνολικές καταθέσεις ξεπερνούν το συνολικό χρέος της χώρας που αγγίζει το 170% του ΑΕΠ δηλαδή 408 δισ. ευρώ!. Κοινώς ρευστό υπάρχει.
  • Σε περίπτωση χρεωκοπίας εγχώριες αλλά και ευρωπαϊκές τράπεζες χάνουν την προβλεπόμενη κερδοφορία από τα υπέρογκα επιτόκια δανεισμού.
  • Οι στρατιωτικές παραλαβές για το 2010 αξίας 2 δισ 720 εκατ. ευρώ. μπορούν να καλυφθούν από τα κέρδη των τραπεζών. Tραπεζικός στρατός!
Και η λίστα μεγαλώνει......

[images: via & via]

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Στα περισσότερα έχεις δίκιο, αλλά:
το σύνολο των καταθέσεων, δεν υφίσταται ως χρήμα. Δεν είναι αποθηκευμένο σε κάποιο "σεντούκι".
Οι τράπεζες το έχουν δανείσει και ξαναδανείσει. Κινούνται με κάποιο "ρευστό" το οποίο είναι ελάχιστο (της τάξης του 5%) σε σχέση με τις καταθέσεις.
Ο χρήστης Nicholas είπε…
οπότε αν δημεύσουμε τις μισές καταθέσεις ξεμπερδεύουμε με το χρέος το ΔΝΤ κλπ ε;
Θα προτιμούσα να δημεύσουν τις καταθέσεις του γείτονα
Ο χρήστης Ibis είπε…
@esp0ir
Συμφωνώ πολλά από τα τραπεζικά χρήματα είναι "εικονικά" και η αλήθεια είναι πάνω στο τραπεζικό σύστημα και στον τρόπο που λειτουργεί βασίζεται η σύγχρονη οικονομία.

@Nicholas
Τα έχει άραγε και ο γείτονας;
Απλά, η συγκεκριμένη αναφορά δείχνει ότι η δεν είμαστε φτωχή χώρα αλλά ίσως η πιο ανίκανη να διαχειριστεί τα οικονομικά της.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...