Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Συναντώντας τον Julian Beever….

Οι ταξιδιωτικές διαδρομές του blog, μας οδήγησαν στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Ζυρίχης Hauptbahnhof όπου συναντήσαμε το διάσημο καλλιτέχνη Street Art Julian Beever. Από τις αρχές της δεκαετία του 90΄ o γαλλοελβετός καλλιτέχνης δημιουργεί τα έργα του σε δρόμους και πεζοδρόμια προσφέροντας ξεχωριστή αισθητική. Με κύριο χαρακτηριστικό την τρισδιάστατη απεικόνιση και τις πολύχρωμες αποχρώσεις τα έργα του Julian Beever διαφέρουν προσφέροντας μοναδικές οπτικές "οφθαλμαπάτες".

Παρακολουθήσαμε μεγάλο τμήμα της προετοιμασίας του τελευταίου του έργου που δημιουργήθηκε στο εσωτερικό του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού της Ζυρίχης. Τα βήματα του λεπτομερή και με μεγάλη προσοχή. Βασικό του εργαλείο εκτός από τις κιμωλίες η φωτογραφική μηχανή που συμβουλεύεται συνεχώς για την τρισδιάστατη απόδοση του έργου. Απλός, φιλικός, χαμογελαστός και ανοικτός σε κάθε επισκέπτη, βήμα βήμα ολοκλήρωνε κάθε τμήμα της εντυπωσιακής δημιουργίας.
Δυστυχώς διστάσαμε στα λόγια και αρκεστήκαμε στο φωτογραφικό "κλικ" της μηχανής μας.

P1020031

Ακολουθεί το ανάλογο φωτογραφικό album




Δείτε τα έργα του Julian Beever σε ένα συνολικό αφιέρωμα εδώ.

Info1: http://en.wikipedia.org/wiki/Julian_Beever
Info2: http://users.skynet.be/J.Beever/index.html

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...