Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Συνέντευξη: O Χρίστος Παπαδημητρίου μιλά για το διαδίκτυο

Κάποιοι ίσως τον γνωρίζουν από το μαθηματικό μυθιστόρημα το "Χαμόγελο του Τούρινγκ" και κάποιοι από την σπουδαία ακαδημαϊκή του καριέρα. Αναμφίβολα, ο Χρίστος Παπαδημητρίου αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους επιστήμονες στο χώρο της παγκόσμιας πληροφορικής και των νέων τεχνολογιών.
Ακολουθεί μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη, όπου ο καταξιωμένος Έλληνας ακαδημαϊκός καταθέτει τις απόψεις του για το διαδίκτυο, τις νέες τεχνολογίες, την ανώτατη παιδεία, τους Έλληνες φοιτητές, την  κοινωνία και το περιβάλλον.








To αρχείο ήχου της συνέντευξης μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.
Το βίντεο προέρχεται από την αξιόλογη εκπομπή, με θέμα την επιστήμη και τους Έλληνες ακαδημαϊκούς,  "Στα Μονοπάτια Της Επιστήμης" που προβάλλεται στην ΕΡΤ κάθε Πέμπτη στις 00:00.
Περισσότερες πληροφορίες για τον Έλληνα ακαδημαϊκό θα βρείτε : info1, info2, info3

Πηγές http://www.antifono.gr & stoperithorio.blogspot.com

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...