Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αντί να φέρουμε τον υπολογιστή στον μαθητή γιατί δεν φέρνουμε τον υπολογιστή στα σχολεία;


DigitalRootsLogo

H επιχορήγηση των μαθητών με το ποσό των 450 ευρώ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τεχνολογική όαση στην ανώριμη ελληνική Κοινωνία της Πληροφορίας(σύντομα θα ακολουθήσει ανάρτηση με την ανάλογη επιχειρηματολογία). Όχι γιατί δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να αγγίξουμε σαν κράτος τα ευρωπαϊκά δεδομένα αλλά κυρίως γιατί οι κρατικοί οργανισμοί-θεσμοί ενισχύουν την μισαλλοδοξία τους εις βάρος μιας σύγχρονης, ελκυστικής και τεχνολογικά ευέλικτης κοινωνίας.


Τα τελευταία χρόνια τεράστια ποσά έχουν εκταμιευτεί από τα ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την τεχνολογική αναβάθμιση των δημόσιων-και όχι μόνο-υπηρεσιών με σκοπό την ψηφιακή σύγκλιση. Τα αποτελέσματα ανάμεικτα. Άλλοτε ικανοποιητικά, άλλοτε ανύπαρκτα και πάντα "Ελληνικά". Στα πλαίσια αυτά οι μαθητές της πρώτης γυμνασίου θα έχουν την δυνατότητα να μπορούν να λαμβάνουν ειδικά κουπόνια, με τα οποία θα προμηθεύονται φορητούς υπολογιστές, κόστους έως 450 ευρώ.

kid_laptop Ο Πάσχος Μανδραβέλης(πάντα επίκαιρος και καυστικός) εκθειάζει μια διαφορετική πτυχή του θέματος δίνοντας βάση στην λεπτομέρεια. Ο γνωστός αρθρογράφος διερωτάται γιατί τέθηκε πλαφόν στο ποσό για την αγορά του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Γιατί ο νεαρός μαθητής δεν μπορεί να ενισχύσει την επιχορήγηση για την αγορά μιας ισχυρότερης υπολογιστικής μονάδας. Γιατί ως κράτος δεν μπορούμε να ενισχύσουμε το μεράκι και την αγάπη για την τεχνολογία;

Ωστόσο, στο μυαλό μου πλανάται κάτι διαφορετικό, πιο βαθύ και ίσως πιο ουσιαστικό, που φτάνει ως την ραχοκοκαλιά του εκπαιδευτικού συστήματος. Αντί να φέρουμε τον υπολογιστή στον μαθητή γιατί δεν φέρνουμε το υπολογιστή στα σχολεία; Γιατί δεν καλλιεργούμε την "υπολογιστική" παιδεία με σύγχρονες υποδομές. Υποδομές που θα συνδυάζονται με νέα εργαστηριακά μαθήματα και ελκυστικά βιβλία.
Ας επιδιώξουμε την κοινωνία της πληροφορίας από την βάσης της, από την ρίζα του εκπαιδευτικού συστήματος, επενδύοντας στο παρόν για τον μέλλον. Μια ενέργεια που απαιτεί χρόνο, χρήμα και κυρίως σωστή και συστηματική οργάνωση. Σίγουρα, δεν αρκεί μόνο αυτό, απαιτούνται δραστικά μέτρα, σημαντικές επενδύσεις και επιμορφωτικά σεμινάρια για τους εκπαιδευτικούς. Αν δώσουμε το έναυσμα και δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες , η ελληνική κοινωνία έχει την δύναμη και το ταλέντο να επιτύχει την ψηφιακή σύγκλιση.

Η ελπίδα που κρύβεται στα παραπάνω λόγια, ξεθωριάζει όταν ο ρεαλισμός του σύγχρονου νεοέλληνα με επαναφέρει από το γεμάτο ελπίδα ταξίδι. Άραγε, η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, οι αναξιόπιστοι διαγωνισμοί και η ανικανότητα σε θέματα οργάνωσης και συντονισμού μπορούν να καλλιεργήσουν το παραπάνω εκπαιδευτικό μοντέλο;
Η απάντηση είναι γνωστή. Πασίγνωστη.

Σχόλια

Ο χρήστης spyros1000 είπε…
Καλυτερα να εχει καθε υπολογιστη ο μαθητης,διοτι αν εχουν ολα τα σχολεια υπολογιστες στις αιθουσες,σε περιοδο καταληψεων θα πωλουνται στη σολωνος και αθηνας εναντι 50 ευρω...
Ο χρήστης annboukou είπε…
Ο υπολογιστής στα χέρια του μαθητή δεν είναι αρκετή προϋπόθεση για να "εγκατασταθεί" η χρήση του υπολογιστή στο σχολείο. Ο εκπαιδευτικός είναι μια κρίσιμη παράμετρος. Ως επιμορφώτρια των φιλολόγων για τη χρήση των ΤΠΕ στην εκπαιδευτική πράξη, με την εμπειρία που έχω ως τώρα αποκομίσει, συμφωνώ ότι μόνο με δουλειά βάσης και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό αυτό μπορεί να γίνει εφικτό. Χαρίζοντας 126.000 την τελευταία στιγμή, πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιά, δίχως επαρκείς σε αριθμό και επαρκώς καταρτισμένους εκπαιδευτικούς, τι μπορεί να περιμένει κανείς;; Χαρά στις εταιρείες εμπορίας υπολογιστών και συγκρατημένη αισιοδοξία ως επιφυλακτικότητα από την πλευρά των διδασκόντων. Τόσο δύσκολος είναι δηλαδή ο προγραμματισμός και η επιμόρφωση σ'αυτή τη χώρα; Τι ρωτάω όμως ...
Ο χρήστης Ibis.blog είπε…
@spyros1000
Πηγή της εκπαίδευσης είναι το σχολείο. Εκεί πρέπει να επενδύσουμε σε υποδομές, βιβλία και εκπαιδευτικό υλικό. Φυσικά και είναι θετικό να έχει κάθε μαθητής τον υπολογιστή του αλλά η "τάξη" πρέπει να γίνει φιλικά ελκυστική σύγχρονη και τεχνολογικά ικανή να εξοικειώσει των εκάστοτε μαθητή με τις νέες τεχνολογίες.
Αν το σχολείο γίνει χώρος που εμπνέει σεβασμό δεν πρόκειται κανείς να το λεηλατήσει.

@annboukou
Συμφωνώ απόλυτα και χαίρομαι ιδιαίτερα να διαβάζω αυτές τις γραμμές από εκπαιδευτικό. Είναι πραγματικά ένα αισιόδοξο μήνυμα.
Οι διαστάσεις του θέματος που παρουσιάζετε και σε μας αλλά και στο ιστολόγιο σας είναι πραγματικά εύστοχες. Αν σκεφτούμε το μέτρο στην βάση του προκύπτουν σημαντικά ερωτήματα.
Τα μοντέλα υπολογιστών που θα διατεθούν δεν έχουν ακόμα καθοριστεί μόνο αόριστες προδιαγραφές. Και σε λίγες μέρες ξεκινά η διάθεση των κουπονιών.
Προχειρότητα και έλλειψη οργάνωσης.
Όσο για την επιμόρφωση πιστεύω ότι είναι ένα από τις σημαντικότερα προβλήματα του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Καλημέρα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το
ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα...
μέχρι το επόμενο...

Τα λέμε σύντομα από τον νεό μας διαδικτυακό σύννεφο.
Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και εκει.


“Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας – Έτος Αφιερωμένο στον Γιάννη Ρίτσο

Το 2009 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την γέννηση του Γιάννη Ρίτσου και η χρονιά που διανύουμε είναι αφιερωμένη στον Έλληνα ποιητή. Το ibis blog συνεχίζει τις αναφορές του σπουδαίο πνευματικό και σας παρουσιάζει τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας. Μια σπουδαία ποιητική αναφορά που ίσως αποτελεί την πιο εκφραστική,συναισθηματική και συνάμα πλούσια γλαφυρή, περιγραφή της ελληνικής ψυχοσύνθεσης. Την ρωμιοσύνη μην την κλαις.....
Ο Γιάννη Ρίτσος συλλαμβάνεται από την χούντα και εξορίζεται στην Γυάρο, την Σάμο και την Λέρο. Κάτω από δύσκολες συνθήκες ο ποιητής συνθέτει τα ποιήματα και τα στέλνει κρυφά στον αυτοεξόριστο Μίκη που βρίσκεται στην Γαλλία. Ο ποιητής γράφει τα τετράστιχα μετά από παρότρυνση του Έλληνα μουσικοσυνθέτη. Ο Μίκης βρίσκεται στο Παρίσι και μελοποιεί (1971 – 1973) τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας τα οποία παρουσιάζονται στις 17/01/73 στο Albert Hall. Η επιρροή στο στίχο από τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα της εποχής είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι
( Στάση Τρίτη )


Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;

Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.
Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.
Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.

- Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ

[ Φωτογραφία ] : boston