Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ζηλεύοντας το πνεύμα μιας άλλη εποχής

2185bc46013e3b22e8076bef68b3c114

Εδώ και αρκετούς μήνες έχω αρχίσει να  ζηλεύω παλαιότερες εποχές. Εποχές που δεν έχω αγγίζει, εποχές για τις οποίες ακόμα και σήμερα η εξερεύνηση τους παραμένει πηγή γνώσης και ενημέρωσης.

Οι δεκαετίες του 50, 60, 70 κρύβουν το πνεύμα μιας άλλης εποχής. Όσο δύσκολα και μεταβατικά να ήταν εκείνα τα χρόνια, οι δεκαετίες αυτές μπόρεσαν να αναδείξουν, προσωπικότητες με σπουδαία κοινωνική εμβέλεια και πολιτιστική κληρονομιά. Διαχρονικές πηγές έμπνευσης με διανόηση μιας άλλη εποχής.

Ζηλεύω αυτούς που έζησαν στην εποχή του Μάνου.
Αναπολώ τις δυναμικές στιγμές της Μελίνας και θαυμάζω το λόγιο μεγαλείο του Σεφέρη.
Φαντάζομαι τις ρεμπέτικες συναντήσεις του Βαμβακάρη με τον πιτσιρικά Μπιθικώτση, την ώρα που ο Κατράκης απαγγέλλει το «Άξιον Εστί» του Ελύτη.
Διαβάζω την μοναδικότητα της γραφής του Καζαντζάκη και ταξιδεύω με το σπουδαίο ηχόχρωμα του Ξυλούρη.

Μελαγχολώ.
Σκεπτόμαι το αύριο και σκαλίζω την σύγχρονη πραγματικότητα, αναζητώντας το πνεύμα μιας άλλη εποχής.

Ρασούλης, Παπάζογλου, Βέγγος ακολούθησαν την σιγουριά του χρόνου.
Η συνέχεια άγνωστη ενώ το ταξίδι στο παρελθόν μεγαλώνει επικίνδυνα.

image via

Σχόλια

Ο χρήστης Roadartist είπε…
Συνυπογράφω. Όλα όσα ήθελα να πω.
Ο χρήστης ο μάγος Γίσσπορ είπε…
Ξύνουμε τον τοίχο και από πίσω από τον ψευτοσοβά της γκλαμουριάς των τελευταίων δύο δεκαετιών δε μπορεί παρά να φωτίζει η λάμψη των προσώπων που αναφέρεις και άλλων που παραλείπονται αλλά είναι εκεί.
Η μνήμη μας καταφεύγει εκεί στα δύσκολα έτσι κι αλλιώς, αλλά και στα εύκολα: όταν σε μια παρέα η κιθάρα καλείται να προσφέρει χαρά και χαρμολύπη δε νομίζω ότι το πράττει αποδίδοντας παπαρίζου ή ρουβά ή και άλλους πιο "έντεχνους" σύγχρονους. Το καταφέρνει με τον λευτέρη παπαδόπουλο, το λοίζο, το χατζιδάκι και θεοδωράκη, τον παπάζογλου και άλλους.

Ζούμε όμως στο σήμερα κι αν οι λύσεις που μας προτείνονται δε μας επαρκούν μπορούμε να βαυκαλιζόμαστε το πνεύμα όπως λες, ίσως και το χωροχρόνο μιας άλλης εποχής...

Ίμπις ο μάγος είναι αθήνα για το μαγάκι. Να βρεθούμε...
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Δεν θα διαφωνήσω, αλλα γράφεις σα να μην υπάρχει παρόν ούτε μέλλον.
Δεν είναι έτσι, και η αξία αυτών που γράφεις πήρε χρόνο για να εκτιμηθεί.
Υπάρχουν άνθρωποι και στην δική μας εποχή που έχουν να δώσουν απλά κυριαρχεί όλο αυτο το "άλλο" γύρω τους.
Θα έρθει η κατάλληλη στιγμή που λάμψουν.
Ο χρήστης George Argyrakis είπε…
@ο μάγος Γίσσπορ
Πιστεύω ότι δεν μας αρκούν οι όποιες σύγχρονες "πνευματικές" επιλογές και δεν ξέρω κατά πόσο υγιές είναι να σκαλίζεις το παρελθόν υποτιμώντας το παρόν και το μέλλον.

Χωρίς επιλογές-τουλάχιστον με λιγότερες- τι μπορείς να κανείς;

Καλημέρα
Ο χρήστης George Argyrakis είπε…
@Ανώνυμος
H αλήθεια είναι ότι κείμενο κρύβει το συναίσθημα που περιγράφεις.

Και σήμερα υπάρχουν οι πνευματικοί, αλλά θάβονται, εξασθενούν, εξαντλούνται και υπερκαλύπτονται από το "άλλο" που περιγράφεις.

Το παράδοξο είναι ότι σε εποχές κοινωνικών ανακατατάξεων, με την ψυχολογία στον ναδίρ (θεωρώ ότι είναι το σημαντικότερο κομμάτι που νοσεί η κοινωνία μας), δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για την ανάδειξη τέτοιων προσωπικοτήτων.
Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν ισχύει στις μέρες μας.

Ο χρόνος και πάλι θα φέρει τις απαντήσεις.

Καλημέρα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι
( Στάση Τρίτη )


Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;

Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.
Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.
Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.

- Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ

[ Φωτογραφία ] : boston

18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας – Έτος Αφιερωμένο στον Γιάννη Ρίτσο

Το 2009 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την γέννηση του Γιάννη Ρίτσου και η χρονιά που διανύουμε είναι αφιερωμένη στον Έλληνα ποιητή. Το ibis blog συνεχίζει τις αναφορές του σπουδαίο πνευματικό και σας παρουσιάζει τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας. Μια σπουδαία ποιητική αναφορά που ίσως αποτελεί την πιο εκφραστική,συναισθηματική και συνάμα πλούσια γλαφυρή, περιγραφή της ελληνικής ψυχοσύνθεσης. Την ρωμιοσύνη μην την κλαις.....
Ο Γιάννη Ρίτσος συλλαμβάνεται από την χούντα και εξορίζεται στην Γυάρο, την Σάμο και την Λέρο. Κάτω από δύσκολες συνθήκες ο ποιητής συνθέτει τα ποιήματα και τα στέλνει κρυφά στον αυτοεξόριστο Μίκη που βρίσκεται στην Γαλλία. Ο ποιητής γράφει τα τετράστιχα μετά από παρότρυνση του Έλληνα μουσικοσυνθέτη. Ο Μίκης βρίσκεται στο Παρίσι και μελοποιεί (1971 – 1973) τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας τα οποία παρουσιάζονται στις 17/01/73 στο Albert Hall. Η επιρροή στο στίχο από τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα της εποχής είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το
ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα...
μέχρι το επόμενο...

Τα λέμε σύντομα από τον νεό μας διαδικτυακό σύννεφο.
Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και εκει.


“Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo