Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βουτιά στην επανάσταση του καναπέ.....



Γρίνια, πορείες, πολιτικές σημαίες και εικονικές ιδεολογίες κοινωνικών αξιώσεων.
Μια φωνή, λίγα μέτρα περπάτημα, συνθήματα και καφές. Τσιγάρο, καφές και αθλητική εφημερίδα.
Αρκετοί θεατές, λίγα λουλούδια στην μνήμη των νεκρών, σημειώματα και αποκαΐδια κρυμμένα πίσω από κόντρα πλακέ. 
Ίσως λίγα ψώνια, λίγη ακόμα γκρίνια και επιστροφή στο καβούκι του καναπέ και στην απάθεια της ελληνικής πραγματικότητας.
Έχουμε μεγάλο δρόμο για την δική μας επανάσταση.
Καληνύχτα…

Η παραπάνω εικόνα αναρτάται με  αφορμή τα όσα αναγράφονται στα σχόλια και στα κείμενα των ανάρτησεων Στο Σβέρκο Του Λαζόπουλου και η ψυχή μας αλλιώτεψε.

[πηγή]

Σχόλια

Ο χρήστης kala-nea.gr είπε…
...
όταν τραγουδούσε ο ασιμος τον λέγαμε τρελό..

http://www.youtube.com/watch?v=wx3WpHhIEYI


Σπόρια, τσίχλες πωλώ, καραμέλες σωρό
Τρέξτε, πάρτε παιδιά, να χαρείτε
Κοκοράκι λαμπρό, γλυφιντζούρι γλυκό
Μαντολάτο εδώ θα τα βρήτε
Εδώ το βοτάνι της αγάπης
Εδώ είναι που κουρεύονται οι γριές
Εδώ κορδέλες, καραμούζες καλές
Εδώ οι Αφρικάνικες πνοές.

Έχω και αγαλματάκια
Χάρτινο πρωθυπουργό
Έξυπνα παραμυθάκια καλέ
Για τον κάθε μπρούτζινο Ρωμιό.

Ποιός θε να 'ρθει ρωτώ στο πανηγύρι αυτό
Και δε θα γυρέψει ν' αγοράσει
Τα πανέρια μου απ' τα χέρια μου
Το χαρταετό του να πετάξει
Εδώ αφέντηδες ξεχνάτε
Ό,τι έχετε λυπητερό
Τα ταληράκια σας πετάτε σε με
Να σας πω, να σας πω, τον τυχερό.

Πω πω πω πω, πω πω πω αχ τι κακό τι κακό
Ο δικός μου ο χορός στο πανηγύρι αυτό
Στο πανηγύρι αυτό, στο πανηγύρι αυτο
Για τον κάθε χάρτινο Ρωμιό.

Ξέρω, ξέρω ένα παραμύθι που λέγεται
Πως στήλη άλατος γένηκε του Λωτ η γυναίκα
Γιατί παράκουσε τον κύριο θεό
Και γύρισε τα Σόδομα και Γόμορα να δει
Που καιγόταν.

Κι άλλο ένα ξέρω παραμύθι
Τα μαύρα χρόνια ο δύσμοιρος Ρωμιός
Πως εγελάστη αμέτρητες φορές
Κι ωσότου τα του λείψει το φαϊ
Εκοιμάτω.

Από τη μια το θάρρος θαυμάζω της γυναίκας του Λωτ
Και του Ρωμιού, κιούπι γιομάτο με λαρδί του τάζω.

Πω πω πω πω, πω πω πω αχ τι κακό τι κακό
Ο δικός μου ο χορός στο πανηγύρι αυτό
Στο πανηγύρι αυτό, στο πανηγύρι αυτο
Για τον κάθε χάρτινο Ρωμιό.

Πω πω πω πω, πω πω πω αχ τι κακό τι κακό
Ο δικός μου ο χορός στο πανηγύρι αυτό
Στο πανηγύρι αυτό, στο πανηγύρι αυτο
Για τον κάθε χάρτινο Ρωμιό.
Ο χρήστης dimi είπε…
δυστυχώς έτσι είναι...όλα έχουν γίνει τρίτο πρόσωπο και έχουν μετατραπεί σε μια θλιβερή ταινία η οποία που και που μας θλίβει ή μας θυμώνει,με πρωταγωνιστές με τους οποίους ενίοτε ταυτιζόμαστε και μας ξυπνούν την "αγανάκτηση". "Αγανακτούμε" με την αδικία που επικρατεί γύρω μας, με την άναρχη κατάσταση, με την ασυδοσία και γενικά που τίποτα δε δουλεύει σωστά σε αυτή τη χώρα.
Και όταν πια εκτονωθούμε στο πες πες, σαν καλοί επαναστάτες - ακροατές θα λουφάξουμε στον άνετο καναπέ μας περιμένοντας τα επόμενα επεισόδια να σχολιάσουμε σαν να είναι βιώματά μας.
Ο χρήστης Ibis είπε…
@kala-nea.gr
Πράγματι αρκετοί είναι αυτοί που τα έχουν πει. Τους ακούει όμως κανείς?

Αλλάζω λίγο το κλίμα του διαχρονικού Νικόλα Άσιμου με κάτι αισιόδοξο και χιουμοριστικό(;).
Τα νέα μέτρα

@dimi
Οι γραμμές του ποστ εμπνεύστηκαν από την πολιτική πορεία του Σαββάτου στο κέντρο της Αθήνας έξω από την καμμένη τράπεζα.
Τα λόγια σου συνυπογράψουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα εκείνης της στιγμής.

Και όμως κανείς δεν γύρισε προς την τράπεζα, κανείς δεν κοντοστάθηκε, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκαν, κανείς δεν θυμόταν.
Είχαν πάρει τον δρόμο του καναπέ.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το
ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα...
μέχρι το επόμενο...

Τα λέμε σύντομα από τον νεό μας διαδικτυακό σύννεφο.
Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και εκει.


“Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας – Έτος Αφιερωμένο στον Γιάννη Ρίτσο

Το 2009 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την γέννηση του Γιάννη Ρίτσου και η χρονιά που διανύουμε είναι αφιερωμένη στον Έλληνα ποιητή. Το ibis blog συνεχίζει τις αναφορές του σπουδαίο πνευματικό και σας παρουσιάζει τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας. Μια σπουδαία ποιητική αναφορά που ίσως αποτελεί την πιο εκφραστική,συναισθηματική και συνάμα πλούσια γλαφυρή, περιγραφή της ελληνικής ψυχοσύνθεσης. Την ρωμιοσύνη μην την κλαις.....
Ο Γιάννη Ρίτσος συλλαμβάνεται από την χούντα και εξορίζεται στην Γυάρο, την Σάμο και την Λέρο. Κάτω από δύσκολες συνθήκες ο ποιητής συνθέτει τα ποιήματα και τα στέλνει κρυφά στον αυτοεξόριστο Μίκη που βρίσκεται στην Γαλλία. Ο ποιητής γράφει τα τετράστιχα μετά από παρότρυνση του Έλληνα μουσικοσυνθέτη. Ο Μίκης βρίσκεται στο Παρίσι και μελοποιεί (1971 – 1973) τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας τα οποία παρουσιάζονται στις 17/01/73 στο Albert Hall. Η επιρροή στο στίχο από τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα της εποχής είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι
( Στάση Τρίτη )


Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;

Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.
Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.
Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.

- Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ

[ Φωτογραφία ] : boston