Βουτιά στην επανάσταση του καναπέ.....  

Posted by Ibis in , ,



Γρίνια, πορείες, πολιτικές σημαίες και εικονικές ιδεολογίες κοινωνικών αξιώσεων.
Μια φωνή, λίγα μέτρα περπάτημα, συνθήματα και καφές. Τσιγάρο, καφές και αθλητική εφημερίδα.
Αρκετοί θεατές, λίγα λουλούδια στην μνήμη των νεκρών, σημειώματα και αποκαΐδια κρυμμένα πίσω από κόντρα πλακέ. 
Ίσως λίγα ψώνια, λίγη ακόμα γκρίνια και επιστροφή στο καβούκι του καναπέ και στην απάθεια της ελληνικής πραγματικότητας.
Έχουμε μεγάλο δρόμο για την δική μας επανάσταση.
Καληνύχτα…

Η παραπάνω εικόνα αναρτάται με  αφορμή τα όσα αναγράφονται στα σχόλια και στα κείμενα των ανάρτησεων Στο Σβέρκο Του Λαζόπουλου και η ψυχή μας αλλιώτεψε.

[πηγή]

This entry was posted on 15 Μαΐ 2010 at Σάββατο, Μαΐου 15, 2010 and is filed under , , . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

3 comments

...
όταν τραγουδούσε ο ασιμος τον λέγαμε τρελό..

http://www.youtube.com/watch?v=wx3WpHhIEYI


Σπόρια, τσίχλες πωλώ, καραμέλες σωρό
Τρέξτε, πάρτε παιδιά, να χαρείτε
Κοκοράκι λαμπρό, γλυφιντζούρι γλυκό
Μαντολάτο εδώ θα τα βρήτε
Εδώ το βοτάνι της αγάπης
Εδώ είναι που κουρεύονται οι γριές
Εδώ κορδέλες, καραμούζες καλές
Εδώ οι Αφρικάνικες πνοές.

Έχω και αγαλματάκια
Χάρτινο πρωθυπουργό
Έξυπνα παραμυθάκια καλέ
Για τον κάθε μπρούτζινο Ρωμιό.

Ποιός θε να 'ρθει ρωτώ στο πανηγύρι αυτό
Και δε θα γυρέψει ν' αγοράσει
Τα πανέρια μου απ' τα χέρια μου
Το χαρταετό του να πετάξει
Εδώ αφέντηδες ξεχνάτε
Ό,τι έχετε λυπητερό
Τα ταληράκια σας πετάτε σε με
Να σας πω, να σας πω, τον τυχερό.

Πω πω πω πω, πω πω πω αχ τι κακό τι κακό
Ο δικός μου ο χορός στο πανηγύρι αυτό
Στο πανηγύρι αυτό, στο πανηγύρι αυτο
Για τον κάθε χάρτινο Ρωμιό.

Ξέρω, ξέρω ένα παραμύθι που λέγεται
Πως στήλη άλατος γένηκε του Λωτ η γυναίκα
Γιατί παράκουσε τον κύριο θεό
Και γύρισε τα Σόδομα και Γόμορα να δει
Που καιγόταν.

Κι άλλο ένα ξέρω παραμύθι
Τα μαύρα χρόνια ο δύσμοιρος Ρωμιός
Πως εγελάστη αμέτρητες φορές
Κι ωσότου τα του λείψει το φαϊ
Εκοιμάτω.

Από τη μια το θάρρος θαυμάζω της γυναίκας του Λωτ
Και του Ρωμιού, κιούπι γιομάτο με λαρδί του τάζω.

Πω πω πω πω, πω πω πω αχ τι κακό τι κακό
Ο δικός μου ο χορός στο πανηγύρι αυτό
Στο πανηγύρι αυτό, στο πανηγύρι αυτο
Για τον κάθε χάρτινο Ρωμιό.

Πω πω πω πω, πω πω πω αχ τι κακό τι κακό
Ο δικός μου ο χορός στο πανηγύρι αυτό
Στο πανηγύρι αυτό, στο πανηγύρι αυτο
Για τον κάθε χάρτινο Ρωμιό.

16/5/10, 11:31 π.μ.
dimi  

δυστυχώς έτσι είναι...όλα έχουν γίνει τρίτο πρόσωπο και έχουν μετατραπεί σε μια θλιβερή ταινία η οποία που και που μας θλίβει ή μας θυμώνει,με πρωταγωνιστές με τους οποίους ενίοτε ταυτιζόμαστε και μας ξυπνούν την "αγανάκτηση". "Αγανακτούμε" με την αδικία που επικρατεί γύρω μας, με την άναρχη κατάσταση, με την ασυδοσία και γενικά που τίποτα δε δουλεύει σωστά σε αυτή τη χώρα.
Και όταν πια εκτονωθούμε στο πες πες, σαν καλοί επαναστάτες - ακροατές θα λουφάξουμε στον άνετο καναπέ μας περιμένοντας τα επόμενα επεισόδια να σχολιάσουμε σαν να είναι βιώματά μας.

16/5/10, 8:53 μ.μ.

@kala-nea.gr
Πράγματι αρκετοί είναι αυτοί που τα έχουν πει. Τους ακούει όμως κανείς?

Αλλάζω λίγο το κλίμα του διαχρονικού Νικόλα Άσιμου με κάτι αισιόδοξο και χιουμοριστικό(;).
Τα νέα μέτρα

@dimi
Οι γραμμές του ποστ εμπνεύστηκαν από την πολιτική πορεία του Σαββάτου στο κέντρο της Αθήνας έξω από την καμμένη τράπεζα.
Τα λόγια σου συνυπογράψουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα εκείνης της στιγμής.

Και όμως κανείς δεν γύρισε προς την τράπεζα, κανείς δεν κοντοστάθηκε, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκαν, κανείς δεν θυμόταν.
Είχαν πάρει τον δρόμο του καναπέ.

16/5/10, 9:43 μ.μ.

Δημοσίευση σχολίου