Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αν ο Κώστας Αξελός έκανε πρωινάδικο....


Δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω άμεσα το έργο και το λόγο του Κώστα Αξελού, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Κείμενα, αναφορές και συζητήσεις φίλων σκιαγραφούν μια προσωπικότητα που εκπέμπει σεβασμό και εκτίμηση για το έργο και την πνευματικότητα της. Είμαι σίγουρος ωστόσο, ότι σύντομα θα αναζητήσω στοιχεία των κειμένων του.

Την ίδια ώρα η ελληνική κοινωνία ξεχνά την οικονομική κρίση, τις φορολογική γκρίνια και -όπως η ίδια αντιφατικά υποστηρίζει-την κρίση που την έχει γονατίσει. 1 στους 3(!!!) ασχολείται με ξανθιές περσόνες πρωινής ζώνης, διαζύγια, περιουσίες και κουτσομπολίστικες γραφικότητες πρώτου μεγέθους.

Με την στήριξη του αποχαυνωμένου θεατή, η σύγχρονη τηλε-μηχανή σάρκας  ανακυκλώνει και επιβιώνει από τα ίδια της τα προϊόντα. Υπερκατανάλωση σάρκας και καθημερινού κουτσοπμπολιού στον βωμό του τηλεοπτικού image και της κοινωνικής δημοτικότητας. Περιοδικά, εκπομπές, εφημερίδες, portals μέσα στην ίδια μηχανή, στα ίδια γρανάζια κάτω από την ίδια σύγχρονη κοινωνική αλλοτρίωση.

Κλείνω όσο μπορώ τις σειρήνες και διαβάζω για τον Σεφέρη στο σήμερα, τον κανιβαλισμό των διαζυγίων και αν η Ελλάδα μπορεί να πενθεί
Δεν μπορώ να απαντήσω αλλά αληθινά διερωτώμαι πως θα αντιμετωπίζαμε την σύγχρονη πραγματικότητα  αν ο Κώστας Αξελός έκανε πρωινάδικο;



-Διαβάστε την τελευταία συνέντευξη του Κώστα Αξελού εδώ.

[images via]

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...