Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Almost no one blames themselves

Ακολουθούν επιλεκτικά αποσπάσματα από άρθρο που δημοσιεύτηκε στην βρετανική http://www.independent.co.uk . ΤΟ κείμενο έχει συνταχτεί από τον Daniel Howden οποίος καταφέρνει να κατανοήσει όσα πολλοί έλληνες αδυνατούν ή αρνούνται να κατανοήσουν.

Το κείμενο παρέμεινε στα αγγλικά για την άρτια απόδοση των φράσεων.


It was June of 2004 and the Greek football team had just won the European Championship in one of the unlikeliest sporting triumphs anyone could remember. The celebrations had been euphoric, almost visceral – a national convulsion. The Olympics were coming home the next month and Greece was on a high.

Seven years on and I am back in the same square with many of the same people it seems. The flags are there and to a non-Greek speaker the chants sound the same. But the mood is rancorous. I cannot escape the feeling that I am looking at a beloved country through a glass, darkly.


Over the next four years, Greece's national debt is projected to rise to 200 per cent of GDP; the primary deficit – how much more the country spends than it earns before interest on its debt – is still climbing despite a year of deep cuts; unemployment is headed towards 20 per cent and the economy is still shrinking. The word that you hear most often in conversation in Athens is "adeiexodo" or "dead-end".


This year, the games in Athens revolve around blame: private-sector employees blame public-sector bloat; civil servants blame tax-dodging professionals; the unions blame banks, oligarchs and neo-liberals at the IMF; almost everyone blames the government, which, in turn, blames the international media, financial markets and the opposition. Almost no one blames themselves.


The "new Greek" could read Status magazine, have a €7.50 iced coffee and drink until dawn in places with names like Envy and Privilege.


He also points out that Greece's economy is primarily based on small businesses, many of which are family run, and property ownership is unusually widely dispersed. In other words, corruption in Greece is democratic – or as one unemployed mathematician told me in Syntagma, "we are all small-time crooks".


Kapplani describes them as "orphans" and says the primary emotion he senses, aside from anger, is an "overwhelming nostalgia for a time that has just past" and will not be returning. "Everyone is shouting for change but in essence no one wants anything to change."


Crisis, which is a Greek word, has two meanings – the one that we are used to in English, but it can also be used to express a judgment.


With panels composed of internationally feted venture capitalists, academics, writers and a young start-up executive it is a welcome reminder that despite the gloom there is an argument to be made for recovery



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι
( Στάση Τρίτη )

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;

Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.
Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.
Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.

- Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ

[ Φωτογραφία ] : boston

Ο Βασιλιάς του Σωρού – μέρος πρώτο

Τα 4 blogs (αντιπάριος, antipariafwni, ibis, antiparos-blog) σας παρουσιάζουν το Τζιμάκο στην παράσταση για ένα ρόλο “Ο Βασιλιάς του Σωρού” Παίζουν: Τ.Π.(Τζίμης Πανούσης στο ρόλο του βασιλιά) Α.Κ.(Αθανασία Κουρέτα στο ρόλο του ρεπόρτερ) BL.(οι τέσσερις Bloggers στο ρόλο τους)
Τ.Π.: Να αρχίσω;

BL: Εμείς έχουμε ετοιμάσει κάποιες ερωτήσεις που θα σου υποβάλλουμε, ό,τι δεν θέλεις να απαντήσεις το προσπερνάμε. Αλλά άμα θες να πεις πρώτα κάτι πες το.

Τ.Π.: Να βάλουμε ένα τίτλο αρχικά σ’ αυτό… ένα τελεσίγραφο, έναν τίτλο τελεσίγραφο.. “ΜΑΥΡΟΧΡΗΜΑΤΑΔΕΣ ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΑΛΛΟΥ’’. Είναι ένα τελεσίγραφο από τον Τζιπάκο, παλιά ήμουνα Τζιμάκος. Λανσάρω ένα παρατσούκλι όπως συνηθίζεται εδώ στο νησί, όλοι εδώ έχουν τα παρατσούκλια τους. Εγώ δεν είμαι Δημήτρης, είμαι Τζίμης και είναι τελείως διαφορετικό. Το όνομα είναι πολύ σημαντικό, αλλά θα τα πούμε και μετά αυτά. Πες μου την πρώτη ερώτηση.

Α.Κ.: Πόσο αντιπαρόψυχος αισθάνεσαι;

Τ.Π.: Εγώ αισθάνομαι αντιπάριος… Όχι γέννημα, θρέμμα. Είμαι εδώ από το βρώμικο ‘…

18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας – Έτος Αφιερωμένο στον Γιάννη Ρίτσο

Το 2009 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την γέννηση του Γιάννη Ρίτσου και η χρονιά που διανύουμε είναι αφιερωμένη στον Έλληνα ποιητή. Το ibis blog συνεχίζει τις αναφορές του σπουδαίο πνευματικό και σας παρουσιάζει τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας. Μια σπουδαία ποιητική αναφορά που ίσως αποτελεί την πιο εκφραστική,συναισθηματική και συνάμα πλούσια γλαφυρή, περιγραφή της ελληνικής ψυχοσύνθεσης. Την ρωμιοσύνη μην την κλαις.....
Ο Γιάννη Ρίτσος συλλαμβάνεται από την χούντα και εξορίζεται στην Γυάρο, την Σάμο και την Λέρο. Κάτω από δύσκολες συνθήκες ο ποιητής συνθέτει τα ποιήματα και τα στέλνει κρυφά στον αυτοεξόριστο Μίκη που βρίσκεται στην Γαλλία. Ο ποιητής γράφει τα τετράστιχα μετά από παρότρυνση του Έλληνα μουσικοσυνθέτη. Ο Μίκης βρίσκεται στο Παρίσι και μελοποιεί (1971 – 1973) τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας τα οποία παρουσιάζονται στις 17/01/73 στο Albert Hall. Η επιρροή στο στίχο από τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα της εποχής είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.