Advice  

Posted by Ibis in , , , ,

Παρασειρωμένοι στην ρουτίνας της καθημερινότητας ποτισμένοι με τα βαθειά ριζωμένα κοινωνικά στερεότυπα , τα “πρέπει” τα “δήθεν” συχνά έως συστηματικά ξεχνάμε την πραγματική αξία των μικρών πραγμάτων. Χαζές αγωνίες για το αύριο που θέλουμε να πιστεύουμε ότι εξαρτάται και ανήκει σε άλλους.
Το παρόν ποστ είναι αφιερωμένο στην “αγωνία” απόφοιτων πανεπιστημιακών σχολών και λυκείων

Το κείμενο "Sunscreen" δημοσιεύτηκε με τίτλο "Advice, like youth, probably just wasted on the young" στην εφημερίδα Chicago Tribune τον Ιούνιο του 1997. H δημοσιογράφος-συντάκτης  Mary Schmich το περιγράφει σαν αποχαιρετιστήριο λόγο αποφοίτησης χωρίς ωστόσο να μπορέσει να το απαγγείλει δημόσια.
Η απήχηση του κειμένου ήταν μεγάλη με τον Kurt Vonnegut να εκφωνεί το κείμενο στην αποφοίτηση τάξης του ΜΙΤ  το 1997.
Μετά από ένα χρόνο, το 1998, o σκηνοθέτης  Baz Luhrmann κυκλοφορεί το album "Something for Everybody" το οποίο περιέχει τμήμα του κειμένου στο τραγούδι ""Everybody's Free (To Wear Sunscreen)".





Ακολουθεί το κείμενο:

Wear sunscreen.

If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it. Scientists have proven the long-term benefits of sunscreen, whereas the rest of my advice has no basis more reliable than my own meandering experience. I will dispense this advice now.

Enjoy the power and beauty of your youth. Oh, never mind. You will not understand the power and beauty of your youth until they've faded. But trust me, in 20 years, you'll look back at photos of yourself and recall in a way you can't grasp now how much possibility lay before you and how fabulous you really looked. You are not as fat as you imagine.

Don't worry about the future. Or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubble gum. The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind, the kind that blindside you at 4 p.m. on some idle Tuesday.

Do one thing every day that scares you.

Sing.

Don't be reckless with other people's hearts. Don't put up with people who are reckless with yours.

Floss.

Don't waste your time on jealousy. Sometimes you're ahead, sometimes you're behind. The race is long and, in the end, it's only with yourself.

Remember compliments you receive. Forget the insults. If you succeed in doing this, tell me how.

Keep your old love letters. Throw away your old bank statements.

Stretch.

Don't feel guilty if you don't know what you want to do with your life. The most interesting people I know didn't know at 22 what they wanted to do with their lives. Some of the most interesting 40-year-olds I know still don't.

Get plenty of calcium. Be kind to your knees. You'll miss them when they're gone.

Maybe you'll marry, maybe you won't. Maybe you'll have children, maybe you won't. Maybe you'll divorce at 40, maybe you'll dance the funky chicken on your 75th wedding anniversary. Whatever you do, don't congratulate yourself too much, or celebrate yourself either. Your choices are half chance. So are everybody else's.

Enjoy your body. Don't be afraid of it or of what other people think of it. It's the greatest instrument you'll ever own.

Dance, even if you have nowhere to do it but your living room.

Read the directions, even if you don't follow them.

Do not read beauty magazines. They will only make you feel ugly.

Get to know your parents. You never know when they'll be gone for good. Be nice to your siblings. They're your best link to your past and the people most likely to stick with you in the future.

Understand that friends come and go, but with a precious few you should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle, because the older you get, the more you need the people who knew you when you were young.

Live in New York City once, but leave before it makes you hard. Live in Northern California once, but leave before it makes you soft. Travel.

Accept certain inalienable truths: Prices will rise. Politicians will philander. You, too, will get old. And when you do, you'll fantasize that when you were young, prices were reasonable, politicians were noble, and children respected their elders. Respect your elders.

Don't expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund. Maybe you'll have a wealthy spouse. But you never know when either one might run out.

Don't mess too much with your hair or by the time you're 40 it will look 85.

Be careful whose advice you buy, but be patient with those who supply it. Advice is a form of nostalgia. Dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling it for more than it is worth.

But trust me on the sunscreen.

This entry was posted on 14 Ιουλ 2011 at Πέμπτη, Ιουλίου 14, 2011 and is filed under , , , , . You can follow any responses to this entry through the comments feed .

4 comments

Πριν χρόνια μου το είχε δώσει ο πατέρας μου σε μια κόλλα χαρτι, αλλά στα ελληνικά, όταν ήμουν χάλια γιατί είχα μια αποτυχία σε εξετάσεις.
Όσο μεγαλώνω καταλαβαίνω πόσο λάθος έκανα που δεν έβαζα αντιηλικό! :)
Πολύ ωραίο Post! :)

19/7/11, 3:51 μ.μ.

Δυστυχώς η επιτυχία στις εξετάσεις πρίν και κατά την διάρκεια των πανεπιστημιακών χρόνων αποτέλει μονόδρομο για την κοινωνική "καταξίωση". Μια εικονική καταξίωση που γιγαντώθηκε τα τελευταία 30 χρόνια.

Σχολείο, πανεπιστήμιο, αυτοκίνητο, στρατός, και κάποιος γνωστός για να βολευτούμε σε μια δημόσια υπηρεσία.
Η ελληνική κοινωνική αλυσίδα.

@Abi
ευτυχώς καθημερινά δίνουμε πολλές μικρές οι μεγάλες εξετάσεις. Ο χρόνο αναδεικνύει εκάστοτε την αξία τους.

Καλό βράδυ

19/7/11, 10:39 μ.μ.
LA woman  

φοβάμαι ότι πρέπει να φτάσεις 40 για να καταλάβεις το νόημα στο "πετσί" σου (το οποίο παρεμπιπτόντως αρχίζει να γερνάει!!)

@ Αbi

Ζηλεύω που ο πατέρας σου σού έδωσε αυτό το κείμενο! θα θελα κ εγώ τέτοια ακριβώς συμπαράσταση στα -φαινομενικά- "δύσκολα"!

20/7/11, 11:43 μ.μ.

@ George
Ευτυχώς! Πολύ πιο ουσιώδεις εξετάσεις. Και ξέρεις μερικές φορές ακόμα και σε αυτές είναι εντάξει να μείνεις μετεξεταστέος. Εάν δώσεις χρόνο στους ανθρώπους, κάποτε θα κάνουν το σωστό. Θέλω να το πιστεύω αυτό..

@LA woman
Το αστείο είναι ότι μέχρι τα 17 μου πίστευα ότι ο πατέρας μου αδιαφορεί για εμένα. Αυτό με έκανε να αρχίσω να καταλαβαίνω πως μερικά πράγματα επειδή δεν κάνουν εκκωφαντικό θόρυβο δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν.

22/7/11, 10:44 π.μ.

Δημοσίευση σχολίου