Χαρταετός – kite photography

….Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να το πω
κάτι σαν την “ανάμνηση τον μέλλοντος”
όλο δέντρα πον έφευγαν βουνά πού άλλαζαν όψη
χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά
σαν εφηβαία …….

(Οδυσσέα Ελύτη – Ο χαρταετός)

-H Έλλη Λαμπέτη ερμηνεύει το ποίημα Ο χαρταετός.

-Από τη συλλογή του Οδυσσέα Ελύτη “Μαρία Νεφέλη”, Ίκαρος, 1978

-Αναφορές του ibis blog στην ζωή και το έργο του Έλληνα ποιητή εδώ.

- Επιλέξετε κάθε φωτογραφία για ανακατεύθυνση στην πηγή.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Διαβάστε περισσότερα

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Διαβάστε περισσότερα

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...

Διαβάστε περισσότερα

Ibis

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου