Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ilias reloading: επιστροφή από το χάος

 


Γυμνώθηκα κοιτώντας τον ορίζοντα
Έβαψα το σώμα μου με άσπρη κιμωλία
Έριξα στάχτες στα μαλλιά μου
Φόρεσα μαύρη μπέρτα στην πλάτη μου
Με βήμα σταθερό στάθηκα στην άκρη του γκρεμού
Μπροστά μου το χάος
Χαμήλωσα το βλέμμα μου και είδα αραχνιασμένους τάφους και κατάλαβα την ματαιότητα του ανθρώπινου κορμιού
Σήκωσα το βλέμμα στον ουρανό και κατάλαβα την απεραντοσύνη του σύμπαντος
Έπιασα μια χούφτα χώμα και είδα την ζωή να αναβλύζει από μέσα του
Ο αφρός του κύματος έβρεξε το σώμα μου
και αισθάνθηκα την κάθαρση βαθειά μέσα μου
 
θέλω να ζήσω
και θέλω να ευχηθώ το ανθρώπινο γένος  με 7 ευχές
κόντρα στις 7 πληγές του φαραώ
κόντρα στα 7 θανάσιμα αμαρτήματα
όσο γλυκά και αν είναι
μα έχοντας κατά νου τα 7 θαύματα του κόσμου
τους αρχαίους σοφούς
το μέλλον
την επιστροφή στην πραγματικότητα
γυρίζω την πλάτη μου στο χάος και γονατίζω μπρος στο μεγαλείο της ζωής
Εύχομαι

να συγχωρούμε τα λάθη των άλλων
να δεχόμαστε το καλό όταν μας έρχεται
να αφηνόμαστε στις μικρές καθημερινές απολαύσεις
να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας ήρωες
να αφήνουμε το άγχος να μας θρέψει και όχι να μας σκοτώσει
να ηγούμεθα και όχι να ακολουθούμε
να δίνουμε καλό για να πάρουμε καλό
να παλεύουμε για την γνώμη μας
να αφηνόμαστε στο γέλιο και την χαρά
να αγαπάμε

Oχι οι ευχές μου δεν είναι 7
είναι παραπάνω
μα όλες χρειαζούμενες

Του Ηλία Μαμαλάκη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...