Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Blue Shipwreck

BlueShipwreckFrame

Σε πλήρη ανάλυση

Portofolio

- Αφιερωμένη στο φίλο που χαζεύει τα νερά του Αιγαίου από την όμορφη Σύμη.

Σχόλια

Ο χρήστης Roadartist είπε…
Τυχερός άνθρωπος ο φίλος σου!!
Ο χρήστης Magos Gsisspor είπε…
Τυχεροί όσοι έχουν τέτοια θεάματα στην καθημερινότητά τους, ή έστω και στις αποδράσεις τους.
Ίμπις σε περιμένουμε με την πρώτη ευκαιρία...
Ο χρήστης Ibis είπε…
Αξίζει να αναφέρω ότι η φωτογραφία προέρχεται από τις όμορφες γωνιές της Αντιπάρου. Δυστυχώς δεν θυμάμαι την τοποθεσία.

@Roadartist
Πράγματι...και όσο συγκρίνω τις αθηναϊκές εικόνες* τόσο περισσότερο τον ζηλεύω.
Καλημέρα ;)


@ο μάγος Γίσσπορ
O Γενάρης πλησιάζει....ανυπομονώ για τα χειμωνιάτικα ηλιοβασιλέματα και τις ξεχωριστές αποχρώσεις του κυκλαδίτικου ουρανού.

Ibis

*Πόσο βρώμικη μπορεί να γίνει μια πόλη? Ειδικά τις τελευταίες μέρες.Η χθεσινή επίσκεψη στην Κυψέλη ήταν απογοητευτική
Ο χρήστης Marioneta είπε…
Το τοπίο είναι δίπλα στην παραλία Λιβάδια.. :)
Ο χρήστης Ibis είπε…
Marioneta
Ευχαριστούμε για την υπενθύμιση και την όμορφη βόλτα ;)

Καλησπέρα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...