Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αλέξανδρος Δαμουλιάνος - Κάθε φορά που ξεκινώ

Μην ξεχνάτε πως το κάθε τέλος είναι ένα τέχνασμα,
ένα δημιούργημα της αρχής,
για να την επιθυμούμε συχνότερα και να μην την βαριόμαστε ποτέ,
μην ξεχνάτε να λέτε σε κάθε τέλος,
“πότε είπες ότι θα έρθεις φίλτατο τέλος
γιατί με περιμένει και μια ανυπόμονη αρχή μετά από εσένα."
Kαι να το αποχαιρετάτε ειρωνικά,
λέγοντας του
“καλή μας αρχή, καλή μας ανάσταση”
4296929825_b370d183b9_z
O Aλέξανδρος Δαμουλιάνος είναι 20 χρονών φοιτητής της φιλοσοφικής και ποιητής.  Οι παραπάνω στίχοι έκλεισαν την παρουσία του στο 2o TedXAthens που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Νοέμβριο.
Ο νέος ποιητής έχει διαγνωστεί με εγκεφαλική παράλυση και σπαστική τετραπληγία. Η  απαγγελία των στίχων έγινε από πρόσωπο του φιλικού του περιβάλλοντος.
Ακολουθεί σχετικό βίντεο:




Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην ομάδα του TedXAthens.  H επιλογή του Aλέξανδρου Δαμουλιάνου δίνει την ευκαιρία να αναδειχτούν πνευματικές αξίες, στίχοι και σκέψεις την ώρα που είναι ακόμα ζωντανές, φρέσκες και ζωηρές.

Σχετικοί σύνδεσμοι: 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...