Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι μικρές κυκλάδες

TheLittleCyclades

Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα
βαθύ γαρούφαλο ακρωτήρι
Το χέρι σου έφευγε με το νερό
να στρώσει νυφικό το πέλαγο
Το χέρι σου άνοιγε τον ουρανό


Αφιερωμένο στους φίλους που μπορούν και γεύονται την θάλασσα.


Ο τίτλος της φωτογραφίας είναι εμπνευσμένος από το ποιητικό έργο του Οδυσσέα Ελύτη “Μικρές Κυκλάδες” το οποίο μελοποιήθηκε στην συνέχεια από τον Μίκη Θεοδωράκη. 

Ολόκληρη η προσωπική συλλογή φωτογραφιών στο  flickr
    Ετικέτες

    Σχόλια

    Ο χρήστης Tatiana Kontouli είπε…
    Εκπληκτική φωτό Ibis! Φιλιά από τα κουρασμένα παληκάρια της αντιπάρου (που ούτε στην εν λόγω παραλία δεν έχουν προλάβει να πάνε...)
    4/8/10, 5:46 μ.μ.
    Ο χρήστης dimi είπε…
    Πολύ καλές οι φωτογραφίες και από τη συλλογή επίσης! Κι άλλο κρυφό τάλέντο?! ;)
    5/8/10, 9:12 μ.μ.
    Ο χρήστης Ibis είπε…
    @psyboom
    ;) Καλή συνέχεια. Αν και με τέτοιες εικόνες τα κουρασμένα παλικάρια ανανεώνονται.
    Φιλιά

    @dimi
    ;););)
    6/8/10, 10:45 π.μ.
    Ο χρήστης L.A. woman είπε…
    mmm σιγά η μηχανή είναι καλή!!
    6/8/10, 1:19 μ.μ.
    Ο χρήστης Ibis είπε…
    @L.A.
    Καλησπέρα L.A. woman.
    H φωτογραφία προέρχεται από κινητό τηλέφωνο(nokia E52)το οποίο υποστηρίζει πανοραμικές φωτογραφίες.

    Φιλιά
    ibis
    6/8/10, 2:20 μ.μ.
    Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
    Σπουδαια φωτογρφια...........με την σημερινη ζεστη.....μπραβο.
    6/8/10, 9:22 μ.μ.
    Δημοσίευση σχολίου

    Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

    Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

    http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo
    4 σχόλια
    Διαβάστε περισσότερα

    Ω γλυκύ μου έαρ

    Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston
    3 σχόλια
    Διαβάστε περισσότερα

    Θα τα χορέψω το λοιπόν!

    - Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...
    5 σχόλια
    Διαβάστε περισσότερα