Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Φταίει το διαδίκτυο" - Το λέει και η γιαγιά μου!!

Η είδηση για την αποτροπή 14 αυτοκτονιών σε διάστημα 3 μηνών(συγκρατήστε τη διάρκεια)σίγουρα αποτελεί άλλη μια επιτυχία της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
Με την δημοσίευση της είδησης έτρεξαν όλοι οι διαδικτυακοί ψευτοπατρώνες να αναδημοσιεύσουν,  να αναρτήσουν και να ενημερώσουν με γνώμονα πάντα "εμάς".  Τους αναγνώστες και τους διαδικτυακούς επισκέπτες σε blogs, social media και portals. Προασπίζονται και υπερασπίζονται το διαδίκτυο με την ουσιαστική επιχειρηματολογία να απουσιάζει διακριτικά. Πάντα διακριτικά
Βέβαια εμφανίστηκαν απόψεις με πολιτικό υπόβαθρο. Αναμενόμενο και απελπιστικά γραφικό. Μα δεν κουραστήκαν να τοποθετούν πολιτικό μανδύα σε ό,τι και αν συμβαίνει; Βλέπεις ο καθημερινός αγώνας για ένα post είναι αμείλικτος, ισοπεδωτικός, αποσκοπώντας σε μερικά κλικ δημαγωγίας, επισκεψιμότητας και διαδικτυακού image. Και όμως δεν έχουν περάσει παρά μερικές μέρες από το τέλος ενός καλοσχεδιασμένου εκλογικού ρεσιτάλ από blogs, εφημερίδες και κανάλια.


Και μέσα σε όλα αυτά, ο βαθιά νυχτωμένος πολιτικός μετά από δηλώσεις παραδοχής σε βρετανικά μέσα, καπηλεύεται με πολιτική μαεστρία το έργο και τον κόπο της πιο αξιόλογης υπηρεσίας της ελληνικής αστυνομίας. Η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος έχει να επιδείξει μια σειρά από μεγάλες επιτυχίες εντός και εκτός συνόρων. Η αποτροπή των αυτοκτονιών προέκυψε μετά από εργασία και έρευνα μηνών, μιας και αποτελεί διαδικασία που απαιτεί χρόνο και συνεχή εγρήγορση. Δείτε τι  μπορεί να συμβεί στην αντίθετη περίπτωση.
Αλλά, ποιος από όλους αυτούς έχει την πνευματική διαύγεια, την θέληση, να παρουσιάσει και ίσως να εκθειάσει το έργο της συγκεκριμένης υπηρεσίας; Κανείς! Καμία αναφορά, κανένα post. Δεν είναι η πρώτη φορά, είναι άλλη μια φορά. Ενδεικτικά αναφέρω το "εικονικό" κλείσιμο "δημοφιλούς" blog που όλοι έτρεξαν να υπερασπιστούν αποδεικνύοντας περίτρανα την παντελή έλλειψη διαδικτυακής γνώσης.

Διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για το διαδίκτυο, τρώνε τα λυσσακά τους και μάχονται για τις ελευθερίες του διαδικτύου. Κολυμπούν στα συμφέροντα και τα περιττώματα. αρουραίοι, blogoδημοσιoγράφοι και στρατιωτάκια της μόδας που αναζητούν την παραφιλολογία, τη λασπολογία φέρνοντας τελικά την δυσοσμία.
Με αυτό τον τρόπο χάνεται η ουσία, κανείς δεν βλέπει την ουσία, μάλλον αδυνατεί να την δει ή ακόμη δεν θέλει να την δει.


Παράλληλα, άλλη μια εφημερίδα εμφανίστηκε με εξώφυλλο που κατακεραυνώνει το διαδίκτυο.Και πάλι δεν έχει περάσει παρά λίγος καιρός από αντίστοιχα πρωτοσέλιδα.Ο ελληνικός τύπος ζει και απολαμβάνει τον δικό του ξεχωριστό τεχνολογικό μεσαίωνα. Τι παραπάνω μπορείς να περιμένεις από τον κιτρινισμό και την δημαγωγία άλλης μιας στρατευμένης φυλλάδας; Γιατί αυτό δεν είναι εφημερίδα.

Κάποτε, ένα πετυχημένο διαφημιστικό σποτ, ανέφερε χαρακτηριστικά "Φταίει ο ΟΤΕ"
Πλέον βρήκαμε την απάντηση-παραλλαγή "Φταίει το διαδίκτυο" - Το λέει και η γιαγιά μου!!.

[Φωτογραφία:] www.icookgreek.com

Σχόλια

Ο χρήστης tzonakos είπε…
Αν κοπείς θα φταίει το μαχαίρι δηλαδη ;
Αν πνιγείς θα φταίει η θάλασσα ;
Αν καείς θα φταίει η φωτιά ;

Η μήπως εσυ που δεν τα χρησιμοποίησες σωστά ;

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...