Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ταξιδιωτικό Ναρκωτικό

P1070083

Η προσμονή για κάτι διαφορετικό, η επαφή με νέους πολιτισμούς, κουλτούρες και κοινωνίες καθώς και συνεχής αναζήτηση για κάτι νέο, χαρακτηρίζουν τους σύγχρονους ταξιδιώτες.
Οι "ευρωπαϊκοί" λαοί, όχι αυτοί που καθορίζονται από τα σύνορα και τις συνθήκες, αλλά αυτοί που προκύπτουν μέσα στην καθημερινότητα, από τους τρόπους τους, την κουλτούρα τους και κυρίως από την παιδεία τους.
Αυτή η παιδεία συνεχίζει να αποτελεί βασικό κίνητρο για τον Έλληνα ταξιδιώτη.

Πολλές φορές το ταξίδι στο εξωτερικό μετατρέπεται σε ναρκωτικό, σε παραισθησιογόνα φαρμακευτική ουσία που μετά την επήροια της ξεκινούν τα πρώτα συμπτώματα, οι πρώτες παρενέργειες.

Και όμως η χώρα μας έχει ένα (κρυφό) ταλέντο.
Ο σύγχρονος ελληνικός τρόπος ζωής καταφέρνει να μετατρέπει κάθε ευρωπαϊκό ταξίδι, κάθε νέο προορισμό σε ένα ευχάριστο ναρκωτικό. Μια παράξενη ταξιδιωτική ουσία που κυλά στις φλέβες, ταξιδεύει και αφήνει τα σημάδια της. Σημάδια που γίνονται εμφανή κυρίως μετά την επίδραση της.
Οι παρενέργειες δεν αργούν....
P1070069
Η ελληνική πραγματικότητα, προκλητικά γοητευτική μα συνάμα τόσο αποκαρδιωτική, σε ξυπνά, σε ταρακουνά και σε προσγειώνει απότομα.
Γίνεται το αντίδοτο που εξασθενεί το παραισθησιογόνο και οδηγεί στο τέλος του ταξιδιού.
Μέχρι το επόμενο.
Το επόμενο ναρκωτικό; To επόμενο ταξίδι;
Μάλλον είναι το ίδιο.
Ίσως ο ποιητής της Ιθάκη γνώριζε κάτι παραπάνω:

 Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Μέχρι τότε συνεχίζεις να αναζητάς τον επόμενο (ευρωπαϊκό) προορισμό.
Να απολαμβάνεις τις παρενέργειες, να συλλέγεις πλούσιες εικόνες και να ελπίζεις σε μια καλύτερη ελληνική πραγματικότητα.
Ίσως κάποτε και αυτή γίνει το δικό μας ναρκωτικό.  

****

-Αφορμή για το παρόν κείμενο στάθηκε ένα πρόσφατο ταξίδι στην πόλη του Βερολίνου. Οι σκέψεις συντάχθηκαν με την επιστροφή στο Ελ. Βενιζέλος και κατά την διάρκεια της στάσης εργασίας των μέσων μαζικής μεταφοράς
-Οι φωτογραφίες προέρχονται από τμήμα του τοίχους του Βερολίνου με δεκάδες street art έργα. Σύντομα θα ακολουθήσει σχετικό φωτογραφικό post.
-Διαβάστε το ποίημα "Ιθάκη" στο επίσημο διαδικτυακό τόπο του Κ.Π. Καβάφης http://www.kavafis.gr/

Σχόλια

Ο χρήστης B for Blogger είπε…
Προς τί η μεθοδική επισήμανση του "ευρωπαικού" προορισμου ibis; Άλλες χώρες εκτός ευρώπης δεν υπάρχουν δηλαδή;
Ο χρήστης Ibis είπε…
B for Bloogger
χα ;)
Δυστυχώς η ταξιδιωτική μας εμπειρία περιορίζεται σε ευρωπαϊκούς προορισμούς.

Αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις δικές σου εμπειρίες από την Δύση.

Ibis

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...