Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το τραγούδι που τάραξε τις σχέσεις Μελίνας Μάνου - 16 χρόνια από τον θάνατο του Μάνου Χαντζιδάκι

melina  
Προσωπικότητα εκρηκτική, αντιδραστική και πολυδιάστατη. Παρεξηγημένος, δακτυλοδεικτούμενος και πολιτικά αντιδραστικός.
Από τα ρεμπέτικα, στην συμφωνική μουσική, στο βαλς των χαμένων ονείρων και στον σταρ Φλωρινιώτη που παρουσιάζει στην ραδιοφωνική του εκπομπή στο κρατικό ραδιόφωνο.

16 χρόνια από το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι το ibis blog ξεδιπλώνει την ιστορία που κρύβεται πίσω από την ταινία «Ποτέ την Κυριακή» και το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» :
Melina 2 
Το 1958 ο του Ζιλ Ντασέν  ετοιμάζει την ταινία με πρωταγωνίστρια την Μελίνα Μερκούρη και ο ίδιος παίζει τον δεύτερο ρόλο του Αμερικανού τουρίστα. Οι συντελεστές προτείνουν στον Μάνο Χατζιδάκι να συνθέσει την μουσική ενώ ίδιος αντιδρά έντονα στην πρόταση κάτι το οποίο είχε κάνει σε πολλές κινηματογραφικές προτάσεις.
Μετά από καθυστερήσεις και πιέσεις ο συνθέτης δημιουργεί πρόχειρα το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά». Η ταινία  «Ποτέ την Κυριακή» κερδίζει το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού.



Ο Μάνος Χατζιδάκις έτρεφε σημαντική αντιπάθεια για το τραγούδι, η οποία τον ωθεί στο να πουλήσει τα δικαιώματα. Μετά την βράβευση το τραγούδι γίνεται παγκόσμια επιτυχία και κατατάσσεται  στα δέκα εμπορικότερα του 20ού αιώνα.


Η ταινία μεταφέρεται στο θέατρο και προβάλλεται στην Αμερική με την σκηνοθεσία του Ζιλ Ντασέν και την μουσική επιμέλεια του Χατζιδάκι .
Δημοσιεύματα της εποχής που αναφέρονταν στα πνευματικά δικαιώματα  του τραγουδιού ταράσσουν τις σχέσεις των δύο ανδρών αλλά και της Μελίνας με τον Χατζιδάκι. Δημόσιες επιστολές, δικηγόροι, κόντρες και καυστικές δηλώσεις χαρακτηρίζουν τις σχέσεις τους.


Σε συναυλία του 1961 ο συνθέτης αρνείται στην Μελίνα -μετά από επιθυμία του κοινού- να ερμηνεύσει «Τα παιδιά του Πειραιά» και μια νέα κόντρα πυροδοτείται μεταξύ του ζεύγους και του Χατζιδάκις.
Και όμως η σχέση της Μελίνα Μερκούρη με τον μεγάλο Έλληνα συνθέτη ήταν καρμική. Ο ίδιος δηλώνει (εικόνα)


Melina 4

Η Μελίνα αναφέρει
«Τον αγαπούσα και τον αγαπώ, αν και υπάρχει μια άσχημη πλευρά στον χαρακτήρα του που πολλές φορές έχει κάνει την αγάπη μου λύσσα».
Όπως πηγές της εποχής αναγράφουν μετά από περίοδο σιωπής, συγκρούσεων, οι σχέσεις τους αποκαταστάθηκαν  το 1994 σε δωμάτιο νοσοκομείου της Νέας Υόρκης, όταν οι δύο τραγούδησαν μαζί «Χάρτινο το φεγγαράκι».


[Οι φωτογραφίες προέρχονται από το δίσκο του Μάνου Χατζιδάκι "Η Μελίνα του Μάνου" ]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...