Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σωπάστε επιτέλους.......

Χιλή - Φεβρουάριος 2010
c44_22431831
c40_22431811
445053-people 28readers_slide11

Αϊτή- Ιανουάριος 2010
h23_21729505
h15_21805349
h23_21702617 19
h42_21785133

Ευρωπαϊκή Ένωση, Νομισματικό Ταμείο, Επιτόκια, Χρεωκοπία, Δανεισμός, Έλλειμμα, Κερδοσκοπία, Φορολογία, Πολιτικοί, Διπλωμάτες, Ελεγκτές, Επιτήρηση, Χρήμα, Χρυσός, Πετρέλαιο, Οικονομικές φούσκες, Χρηματιστήριο, Νούμερα, Λιτότητα, Μισθοί, Συντάξεις, Ανεργία, Απεργία και Φόβος, Φόβος, Φόβος, Φόβος...................

Σωπάστε επιτέλους!!!!
Μήπως (δεν) έχουμε κρίση?

[images]: [via]&[via]&[via]

Σχόλια

Ο χρήστης Λυγερή Βασιλείου είπε…
ΚΑΘ’ ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Η απόφασή μου να επισκεφτώ όσο το δυνατόν περισσότερες σελίδες για να ζητήσω την συνειδητή συμμετοχή σας στην διαμαρτυρία
Online petition - Είναι έγκλημα η κατάργηση του δικαιώματος των ΑμεΑ να ζήσουν σαν άνθρωποι
υπερβαίνει τις Αρχές και τα όρια μου τα οποία υποχωρούν μπροστά στην ιερότητα αλλά και την αναγκαιότητα του σκοπού αυτής της διαμαρτυρίας.
Σας ευχαριστώ για την κατανόηση

http://ligery.pblogs.gr
http://pygemos.blogspot.com

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...