Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η τέχνη του εμπνέειν και εμπνέεσθαι

40140

Έμπνευση μια λέξη με πολιτιστικό και κυρίως καλλιτεχνικό χαρακτήρα. Το ελιξίριο κάθε καλλιτέχνη, κάθε ποιητή, κάθε τραγουδοποιού, κάθε δημιουργού. Απροσδιόριστο, αόριστο, τυχαίο και χρονικά ασύμμετρο Αρκεί ένας μικρός συγχρονισμός Μια στιγμή, μια εικόνα, ένα χαμόγελο, μια κίνηση ή μια λέξη ώστε τελικά  η έμπνευση να γίνει στίχος, μουσική, πίνακας, σκέψη, συναίσθημα, εικόνα,δημιουργία και κίνητρο.

Τι είναι άραγε αυτό που μπορεί να εμπνεύσει?

Αρχικά είναι περιβάλλον στο οποίο ζούμε και εν συνεχεία όλα όσα συντελούν στην συγκρότηση του σαν μια γενικευμένη οντότητα. Η φύση, η ύλη, η κοινωνία, οι άνθρωποι και όλοι οι σύνδεσμοι που κρύβονται μεταξύ τους.

Είναι σημαντικό να εμπνέεσαι από ανθρώπους και ακόμη πιο σπουδαίο να εμπνέεις ανθρώπους. Σαν την ιδανική σχέση δασκάλου μαθητή, όπου ό δάσκαλος εμπνέει την μάθηση και καθοδηγεί την γνώση. Σχέση αμφίδρομη που τελειοποιείται με την αντιστροφή ρόλων ενώ ο εμπνευστής γίνεται εμπνεόμενος.

Στην γοητευτική τέχνη του εμπνέειν και εμπνέεσθαι κρύβεται μια ίσως άγνωστη αλυσιδωτή αντίδραση. Το αποτέλεσμα της έμπνευσης -με όποιο τρόπο και αν εκφράζεται- μπορεί να αποτελέσει κίνητρο, να πυροδοτήσει σκέψεις, και συναισθήματα διαμορφώνοντας τις συνθήκες για μια νέα δημιουργία, μια νέα έμπνευση.

Εξαπλώνεται γεωμετρικά, διαχέεται στο χώρο αντιστέκεται στην ρουτίνα της καθημερινότητας, καλύπτει την κάθε λογής πνευματική ή σωματική  ανάγκη, οδηγώντας τελικά την εσωτερική ισορροπία.
Η μαγική τέχνη του εμπνέειν και εμπνέεσθαι.

-Αφορμή για το παρόν κείμενο αποτέλεσε μια όμορφη κυκλαδίτικη παρέα

Σχόλια

Ο χρήστης Magos Gsisspor είπε…
το εμπνέειν και το εμπνέεσθαι είναι ακριβώς αλληλένδετα. Αρκεί ένα νεύμα, ένα βλέμμα, μια σκέψη ή και μία παρόρμηση ή μία πρόθεση για να δημιουργήσει έμπνευση. Έχουν γραφτεί στίχοι, τραγούδια, κείμενα από τετοιες μηδαμινές στο διηνεκές αλλά ατόφιες στο παρόν στιγμές. Απαραίτητη προϋπόθεση: να σου έχει φύγει το πιάσιμο και η "μέθη" μετά από 42,195
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Εμπνευση για τον εμπνευσμενο blogger: http://www.ibiscycles.com/bikes/mojo_hd/
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Θα ήθελα να ευχαριστήσω την "κυκλαδίτικη παρέα" που ενέπνευσε αυτό το κείμενο...
Ο χρήστης www.aksioprepeiakantoxh.com είπε…
Θα ήθελα να ευχαριστήσω την "κυκλαδίτικη παρέα" που ενέπνευσε αυτό το κείμενο...
Ο χρήστης Ibis είπε…
@www.aksioprepeiakantoxh.com

ευχαριστούμε για την αναδημοσίευση αλλά και στην αναφορά σας στην πηγή έμπνευσης.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Ευχαριστώ ξανά τον άνθρωπο που με "οδήγησε" τόσο δυναμικά αλλα παράλληλα διακριτικά και τόσο σεμνά.
Ευχαριστώ όλη τη παρέα για αυτό που δημιούργησε και συντηρεί τα τελευταία χρόνια.
V.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...