Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στιγμές Από....... Παράλια










Κυριακή 7 Ιουνίου. Κάποιοι επιλέγουν τις κάλπες και κάποιοι την παραλία.
Οι Ibis αφήνουν την κουραστική μονοτονία των εκλογών, την μόδα της παραλίας και πετάνε στα ......Παράλια.
Προτείνουμε ακούγοντας το παρακάτω κομμάτι να περάσετε την ματιά σας από τις φωτογραφίες.




Σύντομα η επιστροφή μας.......

Keep Traveling Share The Spirit Of A New Destination




[Φωτογραφίες]: flickr
[Τραγούδι ]: Secret Garden - Nocturne , Σε live εκτέλεση από τους Secret Garden εδώ

Σχόλια

Ο χρήστης B for Blogger είπε…
άλλοι τη βγάζουν στα παράλια... και άλλοι στην οικοδομή! άτιμη κοινωνία!
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Θέλω ανατριχιαστικές λεπτομέρειες....

V.
Ο χρήστης Ibis είπε…
Επιστρέψαμε και σύντομα θα υπάρξουν φωτογραφικές και λεκτικές λεπτομέρειες.

Το πουλί Ibis πέταξε μέχρι την Ασία και επέστρεψε με το βαλιτσάκι του γεμάτο εμπειρίες και συναισθήματα.

Stay Tuned Keep Flying With Ibis
Ο χρήστης ibis 14 είπε…
Με τους απαλευτους...άχρηστοι!!
BEEP BEEP..απλα σας μεταφερω και ηχητικα ντοκουμεντα για να μην ξεχνιομαστε!ρε με τους απαλευτους....

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Mέχρι Tο Eπόμενο Tέλος

http://www.gastónviñas.com.ar     Αγναντεύοντας την διαδικτυακή του παρουσία το ibisclub.blogspot.com ολοκληρώνει το   ταξίδι του στην ελληνική blogoσφαιρα... μέχρι το επόμενο... Τα λέμε σύντομα από το νεό μας διαδικτυακό σύννεφο . Οι ibis σκέψεις.....θα μας συνοδεύουν και στο Running Scenes . “Nothing is more powerful than an idea whose time has come.” - Victor Hugo

Ω γλυκύ μου έαρ

Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη ) Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω; Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον. Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους. - Ολόκληρο το τροπάριο εδώ και εδώ [ Φωτογραφία ] : boston

Θα τα χορέψω το λοιπόν!

- Αφεντικό, φώναξε, έχω πολλά να σου πω, άνθρωπο δεν αγάπησα σαν εσένα, έχω πολλά να σου πω, μα δεν τα πάει η γλώσσα μου.... Θα τα χορέψω το λοιπόν! Στάσου παράμερα μην σε πατήσω! Βίρα! χοπ! χοπ! Έδωκε ένα σάλτο, τα πόδια και τα χέρια του έγιναν φτερούγες. Όρθιος χιμούσε απάνω από την γης, κι έτσι που τον έβλεπα στο βάθος τ` ουρανού και της θάλασσας, μου φάνταζε σαν ένας γέρος αρχάγγελος αντάρτης. Γιατί ο χορός αυτός του Ζορμπά ήταν όλο πρόκληση, πείσμα κι ανταρσία. Θαρρείς και φώναζε "Τι μπορείς να μου κάνεις Παντοδύναμε; Τίποτα δεν μπορείς να μου κάμεις, αν με σκοτώσεις μονάχα. Σκότωσε με καρφί δεν μου καίγεται, έβγαλα το άχτι μου, είπα ότι ήθελα να πω, πρόφτασα και χόρεψα και πια δεν σε έχω ανάγκη!" Έβλεπα τον Ζορμπά να χορεύει και ένιωθα για πρώτη φορά την δαιμονικιάν ανταρσία του ανθρώπου, να νικήσει το βάρος και την ύλη, την προγονική κατάρα. Καμάρωνα την αντοχή του, τη σβελτέτσα, την περηφάνια. Κάτω στην αμμουδιά τα ορμητικά κι αντάμα περίτεχν...